Η εκκωφαντικά διακριτική παρουσία της Αντιγόνης μας στον Βόλο

   Μεγάλη ήταν η αδημονία... Οι μέρες δεν περνούσαν... Έτσι έμοιαζε... Φρεναρισμένος ο χρόνος. Κι όμως έφτασε η προηγούμενη μέρα. Και τότε ήταν οι ώρες που δεν πέρναγαν... Διαστέλλεται ο χρόνος όταν πλησιάζει κάτι που καιρό ποθείς. Ανάλογα με τον πόθο μεγαλώνει η αίσθησή του. Οι ώρες γίνονται αντιληπτές σαν μέρες. Τα λεπτά σαν ώρες. Ο ύπνος χάνεται. Οι σκέψεις έρχονται.

   Προβάλλεις στο μυαλό σου εικόνες που ΘΑ ζήσεις. Προσπαθείς να κλέψεις την γεύση της στιγμής που δεν ήρθε ακόμη. Πως θα είναι να αγκαλιάσεις  έναν άνθρωπο που αγαπάς κι εκτιμάς τόσο μα τόσο πολύ κι όμως δεν γνώρισες ποτέ από κοντά; Θα καταφέρεις άραγε να του δείξεις τι νιώθεις; Άραγε η προετοιμασία που έκανες και το αποτέλεσμα θα είναι αντάξια των υποσχέσεων που έδωσες; Οι άλλοι;;; Θα νιώσουν ότι έχεις νιώσει εσύ και θα καταλάβουν το γιατί επέμενες, γιατί τόση αγάπη κι εκτίμηση; Και απαντάς μόνος σου σ' αυτό το τελευταίο... Ναι! Ναι! Δεν μπορεί να μην τους συνεπάρει ότι άγγιξε τόσους άλλους όσο λίγος κι αν σταθείς εσύ...

   Νύχτωσε... Αναπάντεχο μήνυμα στον υπολογιστή... Πέρα μακριά, πάνω στο Χρυσοπράσινο φύλλο μια ακόμη καρδιά χτυπούσε... Τόσο δυνατά που σχεδόν την άκουγες δίπλα σου. Η Έλενα. Ίδια αγωνία και ίσως περισσότερη. Και πίκρα που δεν μπόρεσε να είναι εδώ. Αν γινότανε λέει να συνδέονταν μέσω Skype... Θεέ μου... Μα ήταν τόσο εύκολο και λίγο ότι ζητούσε. Κι έπειτα η απροσδόκητη έκπληξη. Είχε φροντίσει να την γλυκάνει από μακρυά... Πόσο μου φάνηκε παράξενο! Να βρήκα αγάπη  μεγαλύτερη από την δική μου; Κι έπειτα σκέφτηκα και είπα όχι. Ίσες κι όμοιες είναι οι αγάπες. Ψάχνουν τρόπο να εκφραστούν μόνο, καθεμιά δικό της.

   Ξημέρωσε Κυριακή 7 Απρίλη. Το μεσημέρι δεν έλεγε να έρθει. Κι εγώ έψαχνα τα λόγια. τα λόγια της πρώτης αγκαλιάς. Τα λόγια μεταξύ μας μετά. Τα λόγια της βραδιάς που δεν ήθελα να είναι γραμμένα πουθενά παρ' εκτός στα φυλλοκάρδια μου... και σαν ανέβηκε ο ήλιος στο κέντρο του ουρανού πήγα στα ΚΤΕΛ. Φώναζα μέσα μου "Τρέχα οδηγέ. Φέρε μου γρήγορα εκείνη που μ΄έκανε να ονειρεύομαι ότι κρέμομαι στην ποδιά της ακούγοντας ιστορίες κιτρινισμένες από τον χρόνο και τους γλυκόπικρους χυμούς της ζωής. Η μάνα μου πάει... Κι αυτή είναι λίγο μάνα μου χρόνια τώρα"... Ήρθε κι ο Χρήστος. Ευτυχώς. Κάποιος να με συγκρατεί όταν έφτασε το λεωφορείο.

   Η γαλήνια μορφή της γεμάτη σεμνότητα ξεπρόβαλε. Για λίγο μίλησαν οι αγκαλιές. Τα υγρά μάτια. Ψίθυροι επικοινωνίας καρδιάς με καρδιά. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο του Χρήστου. Ζήτησα να περάσουμε πρώτα από εκεί που ήταν το ψιλικατζήδικο του πατέρα μου. Εκείνο που ζωντάνεψα σε μια ιστορία με αφορμή εκείνη την δική της την "Παστρικιά"... Κι έπειτα ένα γύρο περιφερειακά την πόλη. Μια γρήγορη ματιά ψηλά από την Παναγιά Γορίτσα. Κι έπειτα στο Ξενία να τακτοποιηθεί και να πάρε μια ανάσα. Χάρηκε σαν παιδί το δωμάτιο μπροστά στη θάλασσα με την θέα απέναντι... Πόσο η χαρά της με γέμισε χαρά... Για λίγο μόνη, την περιμέναμε να φρεσκαριστεί να πάμε για φαγητό... Ήρθε και η Μαριάννα. Αχ Αντιγόνη! Κρεμαστήκαμε στο βλέμμα της, στα λόγια της, στα μάτια της... Πόσο μας μάγεψε όλους μας.... Θαρρείς το πηρουνάκι είχε γίνει ραβδάκι νεράιδας στα χέρια της... Η στενοχώρια μου που δεν έτρωγε σχεδόν τίποτε... Τι κρίμα.


  Χωρίσαμε. Ξεκούραση για εκείνη. Και τώρα τρέχουμε... τα ερωτηματικά... το άγχος πια διπλό έχοντας πια την βεβαιότητα ότι αυτός ο Άνθρωπος αξίζει τόσα κι άλλα τόσα! Είναι όλα έτοιμα άραγε; Τα κείμενα; Ο υπολογιστής για την μυστική γέφυρα μέχρι Κύπρο; Η τούρτα-βιβλίο της Έλενας έφτασε; Το ηχητικό της Νανάς με την γλυκύτατη κριτική της Σοφίας Βόικου θα ακούγεται καλά; Οι απόδοση των κειμένων θα έχει το σωστό χρώμα απ' όλους; Θα έχει κόσμο; Θα έρθουν To alataki (Ιωάννα Φωτιάδου) και Θεοφανώ από Λάρισα; Η Artanis; Όλα μέρος της ιστορίας και των εκπλήξεων... Και το πιο βασανιστικό... Θα βρω τα λόγια;

Βιογραφικό με Χρήστο

Παλιά διηγήματα

Μαζευτήκαμε λίγοι. Η ομάδα σχεδόν σε απαρτία. Κάποιοι επέλεξαν να λείπουν. Εκείνοι έχασαν. Κάποιοι νέοι φίλοι... Η ομάδα της Λάρισας με την ίδια αγωνία και προσμονή. Η τούρτα στο ψυγείο. Ο υπολογιστής με την κάμερα στραμμένη στο πάνελ και η Έλενα κρυμμένη πίσω από την εικόνα της Αντριάννας σιωπηλή, υπομονετική, αδημονούσα... Η Αντιγόνη μας... Οι συστάσεις. Η συγκίνηση στα ύψη. Ένα σύντομο βιογραφικό από τον Χρήστο. Ξεκίνησα την ιστορία. Πως από την εκπομπή της Νανάς γνώρισα την Θεοφανώ αλλά και το blogging και φυσικά την Γιαγιά Αντιγόνη. Πως γνώρισα την Θεοφανώ από κοντά και εκείνη με έφερε στην ομάδα Bookcrossing του Βόλου... Πως γνώρισα μέσω της Θεοφανώς to alataki και πως ξεκινήσαμε με το δικό της βιβλίο την περιπέτεια αυτή των παρουσιάσεων... Το νούμερο ένα και το νούμερο πενήντα, η Αντιγόνη μας, μαζί. Βρήκα τα λόγια μέσα μου για το πως και γιατί ερωτεύτηκα  τις λέξεις της... αγάπησα τους ήρωές της... λάτρεψα τις εικόνες της... Διάβασα εγώ και η Άννα Μαρία αγαπημένα από τα παλιά κείμενα για να με νιώσουν, να δουν την Αντιγόνη με τα μάτια της δικής μου ψυχής. Και μια γλύκα απλώθηκε ολόγυρα... Το έβλεπες στα βλέμματα. Το άκουγες στην κατανυκτική σιωπή. Πίσω στην οθόνη της τηλεόρασης ψηλά, έτρεχαν εικόνες... Πειραιάς την μια... Αίγινα την άλλη.... Έκπληξη και υγρά μάτια καρφωμένα εκεί όσο οι φωνές χάιδευαν τα αυτιά. Έπειτα ήρθε η γλυκιά φωνή της Νανάς με την ομορφιά της κατάθεσης της Σοφίας Βόικου να ξαφνιάσει την συντροφιά... Κι έπειτα η κατάθεση καρδιάς της Έλενας που ανέλαβε ο Χρήστος. Και τα αποκαλυπτήρια της ίδιας... Εκεί στην οθόνη του υπολογιστή συγκινημένη. Τόσο μακρυά και τόσο κοντά συνάμα. Μετά κομμάτια διαλεγμένα από το βιβλίο.διάβασαν η Μαριάννα και η Δήμητρα. Μας ξάφνιασαν με διαλόγους. Με ζεστό χρώμα στην φωνή... Τελευταία έκπληξη η τούρτα βιβλίο της Ελενας με το εξώφυλλο των Αύγουστων επάνω και τα λουλούδια από την Έλενα αλλά και από τον κ.ο Βασίλη Μητσάκη και την σύζυγό του την Αμαλία Γκιζά, τους υπέροχους ηθοποιούς, (http://www.facebook.com/events/590597094285899/?notif_t=plan_edited την επόμενη έκπληξη που δεν θα ήταν στον όμορφο χώρο της Αριάδνης)...

Παλιά διηγήματα με Άννα Μαρία

Λίγοι μεν, εκλεκτοί και προσηλωμένοι δε, στον ζεστό χώρο.

Αποσπάσματα του βιβλίου από
Δήμητρα και Μαριάννα

Όμορφος κόσμος όμορφος χώρος

Η Έλενα μέσω skype κοντά μας

Ο Χρήστος με την τούρτα της Έλενας!

Το πάνελ εν απαρτία

Με την Θεοφανώ

Με to alataki Ιωάννα Φωτιάδου

Εγώ η Θεοφανώ η Ιωάννα και η Δήμητρα

Ιωάννα Τάσος Θεοφανώ η παρέα της Λάρισας

   Καταλήξαμε στον Πολυχώρο Φουντούλη για την παράσταση του κ.ου Μητσάκη Επικήδειος (Ι.Καμπανέλλη)... Ενθουσιάστηκε παρά την κούραση... Αδυσώπητα γρήγορος ο χρόνος κυλάει αντίστροφα.... Αυτές οι ώρες ήταν τόσο λίγες θαρρείς... Τις κράτησα μέσα μου... Βαθιά. Τόσο που δεν έβρισκα λόγια να γράψω. Η Αντιγόνη έφυγε μόνη την άλλη μέρα. Δεν μπορούσα να είμαι εκεί σαν έφευγε λόγω απασχόλησης. Πίσω έμεινε στις καρδιές μας η σεμνότητα και η τρυφερότητα μιας μεγάλης συγγραφέως, μιας τεράστιας σε δύναμη πέννας συγγραφέως, που εμείς οι αναγνώστες χρίσαμε συγγραφέα ενώ η ίδια δεν θέλησε ποτέ να ανέβει ψηλά εκεί που η θέση της μόνο και μόνο για να μας χρειαστεί ποτέ να μας κοιτάξει από εκεί...

Για να μην στεγνώνουν τα δάκρυα χαράς....

    Δεν βρήκα ακόμα τις λέξεις που θα ήθελα... Καμιά τους δεν έφτανε... Έτσι δεν έγραψα τίποτε για την παρουσίαση της Αντιγόνης στον Βόλο... Ίσως σε ανύποπτο χρόνο λίγο αργότερα γράψω κάτι. Ίσως βρω τα λόγια. Πρώτα άφησα να μιλήσει η δική της καρδιά. Μετά περίμενα κάποιους άλλους που ήταν εκεί... Και να... Η ARTANIS έρχεται να υγράνει τα μάτια μου με δάκρυα χαράς και πάλι...

    Εσείς που αγαπάτε την Αντιγόνη μας εκεί θα βρείτε όλο το υλικό συγκεντρωμένο σε link και την προσωπική της κατάθεση ψυχής. Να ο σύνδεσμος λοιπόν......

    http://artanis71.blogspot.gr/2013/04/blog-post_16.html

Αξίζει μια επίσκεψη κι ένα σχόλιο για την Αντιγόνη μας, την δική μας πανέμορφη "Γιαγιά"!

Φταίγαν τα τραγούδια

   Όταν εργαζόμουν στο Ιασώ Θεσσαλίας, για το μικρό διάστημα που εργάστηκα εκεί, γνώρισα μεταξύ άλλων και την Αλεξάνδρα. Η Αλεξάνδρα εργάζονταν στο αρχείο το οποίο στεγάζεται στο υπόγειο όπου και το φαρμακείο. Σε συζήτησή μας της είχα αναφέρει για το Bookcrossing και τις δραστηριότητες της τοπικής ομάδας σε παρουσιάσεις βιβλίων, ιδιαίτερα συμπολιτών μας αν και όχι μόνο. Τότε εκείνη μου μίλησε για τον φίλο της και συμπολίτη μου Δημήτρη Θεολόγου και το βιβλίο του ρωτώντας με αν θα θέλαμε να του οργανώσουμε μια παρουσίαση. Της είπα ευχαρίστως, μετέφερα τα νέα στην ομάδα, όπως και έλαβα σύντομα αντίγραφο του βιβλίου “Φταίνε τα τραγούδια” μέσω Αλεξάνδρας. Το γεμάτο πρόγραμμά μας δεν επέτρεπε μέχρι τώρα να πραγματοποιηθεί η υπόσχεσή μου. Και πάνω στην δρομολόγηση της κατάστασης, η ίδια πρόταση έρχεται κι από την Δανάη Πίκουλα, δημοσιογράφο της τοπικής “Θεσσαλίας” και μέλος της ομάδας.

   Ένα βιβλίο βγαλμένο από την ζωή αυτό του Δημήτρη, εναλλάσσει την αφήγηση της ιστορίας του πατέρα του και της οικογένειας από την Νέα Ιωνία Βόλου ως την Αθήνα, με την ποίηση και τα τραγούδια στα οποία αναφέρεται το κείμενο. Μια ταβέρνα, η “Παπαρούνα”, γίνεται το κέντρο του κόσμου για τον μπάρμπα Νίκο και την Βαγγελιώ του κι από εκεί ήθελε να γεμίζει με νοστιμιά και τραγούδια τον κόσμο βγάζοντας και τα προς το ζην. Μέχρι που το παράξενο για την εποχή όνομα τραβάει αρνητικά την προσοχή του καθεστώτος που γρήγορα φροντίζει να μαραθεί η “Παπαρούνα” και ο μια φορά πρόσφυγας μπάρμπα Νίκος να γίνει δεύτερη φορά πρόσφυγας στην ίδια του την χώρα...

   Ο όμορφος χώρος “Αριάδνη” στο Μεταξουργείο Ν. Ιωνίας Βόλου γέμισε γρήγορα κόσμο το βραδάκι της Κυριακής 3 Μαρτίου. Η αποτελεσματική προβολή μέσω του τύπου, η υποστήριξη από το βιβλιοπωλείο “Γράμματα” των αγαπημένων μου πνευματικών αδελφών (οι γονείς μου βάφτισαν και τους δύο) Απόστολου και Σπύρου Αγιώτη, η συμμετοχή του ιδιοκτήτη της Αριάδνης Νίκου Ιακωβίδη με την υπέροχη φωνή του και με την εξίσου υπέροχη φωνή της Ελεάννας Βαρελά σε γνωστά αγαπημένα τραγούδια, το γεγονός ότι ο κόσμος γνωρίζει σιγά σιγά την ποιότητα όσων με μεράκι κάνουμε, γέμισαν από νωρίς το χώρο. Και το ταξίδι άρχισε...

    Η Δανάη ξεκίνησε με το βιογραφικό του Δημήτρη. Τον λόγο έλαβε ύστερα ο Αντώνης Αντωνίου φίλος του Δημήτρη να μας μιλήσει για εκείνον. Μετά αρχίσαμε τις απαγγελίες ο ίδιος ο Δημήτρης, εγώ και η γλυκύτατη Δήμητρα Σκουφογιάννη, αγαπημένο και ενεργότατο μέλος της ομάδας μας. Απαγγελίες και αναγνώσεις κειμένων με προσοχή, αγάπη και χρώμα, διανθίζονταν με το αντίστοιχο “υπαίτιο” τραγούδι από τον Νίκο ή την Ελεάννα ! Και όλοι σιγοτραγουδούσαμε μαζί τους σε μια γεμάτη συγκίνηση ατμόσφαιρα. Ήταν ένα όμορφο ταξίδι για όλους αυτή η βραδιά. Οι απλοί στίχοι του Δημήτρη μίλαγαν για την δεκαετία του '60 με εικόνες και μνήμες, για τα τραγούδια και για τις λαϊκές φωνές της εποχής. Φωνές και τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε εκείνα τα χρόνια. Έφταιγαν αυτά τα τραγούδια για το βιβλίο... Έφταιγαν αυτά που ο Δημήτρης έγραψε κάτι που έμοιαζε με κάτι δικό μου προς μεγάλη μου έκπληξη όταν το ανακάλυψα....

Θέλει να νιώσεις τις ανθρώπινες στιγμές

που μέσα κρύβουνε τα ζόρια τις χαρές

θέλει ο νους να πλέξει αλήθειες στην καρδιά

με υφάδι ζόρικο των στίχων το σεβντά.

(Το καλντερίμι της ψυχής) Δ. Θεολόγου 27/02/08

   Έφταιγαν αυτά που βρεθήκαμε, που συγκινηθήκαμε, που ζήσαμε αυτές τις στιγμές... Και αυτές οι στιγμές έφταιξαν για αυτό που αυθόρμητα, κατά την διάρκεια της παρουσίασης έγραψα και χάρισα στον Δημήτρη...

Απόψε η νύχτα

Απόψε γέμισε η νύχτα μου τραγούδια

γέμισε στίχους από άλλη εποχή

ποτίστηκαν με δάκρυ τα λουλούδια

στη γλάστρα μου βαθιά μες την ψυχή.

Με πιάσαν τα στιχάκια από το χέρι

μαζί ανεβήκαμε της μνήμης τα σκαλιά

στα παιδικά με γύρισαν τα μέρη

στης μάνας μου ξανά την αγκαλιά.

   Μόνο αυτή την έμπνευση να κρατήσω από την βραδιά, δεν φτάνουν τα λόγια για να ευχαριστήσω τον υπαίτιο Δημήτρη Θεολόγου και το “Φταίνε τα τα τραγούδια” του. Όμως η βραδιά, μου άφησε πολλά πολλά περισσότερα για να αναπολώ. Σε ευχαριστώ Δημήτρη, καινούργιε φίλε μου....

Και να και το "επίσημο" video της εκδήλωσης "Εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής Χρωματίζοντας όνειρα"

....Εδώ και το μελοποιημένο από τον Παναγιώτη Μπερλή ποίημά μου ακούγεται καλύτερα...

http://youtu.be/ld9hovRWYOo

Από τα Εγκαίνια Έκθεσης Ζωγραφικής - Χρωματίζοντας όνειρα

http://www.youtube.com/watch?v=zMwReoQ4elk

Βίντεο και κείμενό μου πάνω στο οποίο πλέξαμε τα ποιήματα στην πανέμορφη εκδήλωση την Παρασκευή 08/02/2013

    Φίλοι μας καλωσήλθατε...

   Απόψε θα σας πούμε μια ιστορία. Μια αληθινή ιστορία. Μια ιστορία αγάπης και ανταλλαγής ανάμεσα στον Βόλο και την Κέρκυρα. Μια ιστορία για χρώματα, λέξεις και νότες. Για μπογιές, στίχους και μελωδίες. Για πίνακες, ποιήματα και τραγούδια. Για το πως η μια τέχνη συνάντησε κάθε μια από τις άλλες και παίζοντας μαζί το ερωτικό τους παιχνίδι σκάρωναν ένα “παιδί”... Και υπάρχουν πολλά από αυτά τα “παιδιά” εδώ μαζί μας απόψε...

   Όσον αφορά σε εμένα, όλα ξεκίνησαν όταν έλαχε να κερδίσω ένα βιβλίο. “Ψίθυροι στους τοίχους”. Της Κερκυραίας συγγραφέως Κατίνας Βλάχου. Έχοντας βιώσει μια ολιγόμηνη διαμονή εργαζόμενος στην Κέρκυρα, ένιωσα ξανά μέσα από τις σελίδες του και την υπέροχη γραφή της Κατίνας να βυθίζομαι στις εικόνες του νησιού. Αγάπησα το βιβλίο και έκανα ότι μπορούσα για να φέρουμε σαν ομάδα bookcrossing την Κατίνα στον Βόλο, για να γνωρίσουμε έναν υπέροχο άνθρωπο που εκτός από συγγραφέας αποδείχθηκε στα μάτια μας μια εξαιρετική ποιήτρια. Η φιλία που γεννήθηκε διατηρήθηκε ακέραια χάρη και στο διαδίκτυο.

   Στην ίδια ομάδα ήρθαν κάποια μέρα η Αγγελική και ο Παναγιώτης. Ένα ζευγάρι που είχε ήδη παντρέψει την ζωγραφική με την μουσική στην δική του ζωή. Η Κέρκυρα επανεμφανίζεται στην ζωή μου και μέσα από τους πίνακες της Αγγελικής. Κάποια στιγμή η οργανώτρια σε τοπικό επίπεδο των 100.000 ποιητών για την αλλαγή σκέφτηκε μια έκθεση ζωγραφικής όπου κάθε πίνακας θα ενέπνεε ένα ποίημα στην ψυχή όποιου ποιητή ήθελε να πάρει μέρος. Σκέφτηκα να πω στην Αγγελική να λάβει μέρος. Κι όταν μου έδειξε τον πίνακα με τον οποίο θα συμμετείχε οι στίχοι φούσκωσαν μέσα μου και πρίν φτάσω φεύγοντας στο αυτοκίνητο ένα ποίημα είχε ήδη γεννηθεί. Κι αυτό το γυμνό μωρό έμελλε να το ντύσει με τα πιό όμορφα ρούχα, μια πανέμορφη μελωδία ο Παναγιώτης.

  Ηλιοβασίλεμα

Την δύση αυτή που ζούμε μην φοβάσαι

άσε την νύχτα να σκεπάσει και τον Άδη

πως ξημερώνει πάντα να θυμάσαι

ενώ η ζωή θεριεύει στο σκοτάδι...

Έβαλα θάλασσα από στίχους να δροσίζει

γόνιμο κάπου ξεχασμένο ακρογιάλι...

Θά 'ρθει πρωί και θα το δεις θ' ανθίζει

μέσ' απ' το κύμα η ελπίδα μας και πάλι...

Όταν η νύχτα πλησιάζει μην τρομάζεις

σκέψου στο φως που φεύγει κάτι νέο

κακό στο νου σου τέτοιες ώρες πια μην βάζεις

δώσε στον κόσμο την αυγή κάτι ωραίο.

   Η αλληλεπίδρασή μας αυτή δεν σταμάτησε εκεί. Όταν είδα για πρώτη φορά τις “πεταλούδες” στους πίνακες της Αγγελικής δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ τις “πεταλούδες” στα ποιήματα της Κατίνας. Έτσι μεσολάβησα σε αυτόν τον ευτυχισμένο γάμο. Και μια ωραία μέρα η Κατίνα δημοσιεύει στο διαδίκτυο αυτό το υπέροχο ποίημα....

Πείτε του ήλιου

Ποιός έβαψε με μαύρο χρώμα

απόψε τα όνειρα

κι ο ύπνος έγινε πηχτό σκιτάδι;

Πείτε του ήλιου

πιο νωρίς να φέξει.

Ο κόσμος πείτε του

χωρίς όνειρα με χρώμα

δεν μπορεί

ούτε τις νύχτες του

ν' αντέξει.

   Και τότε ένιωσα την ανάγκη να απαντήσω στην έκκλησή της αυτή με άλλους στίχους...

Χρωματίζοντας όνειρα

Θα πω του ήλιου να ξυπνήσει πιο νωρίς

να πάρει ευθύς παλέτα και πινέλα

και συ μαζί μου αν θέλεις και μπορείς

να βάψουμε τα όνειρά μας έλα.

Δεν θέλω πια, δεν το αντέχω, δεν μπορώ,

άσπρα και μαύρα νά 'ν τα όνειρα που κάνω

βόηθα και συ να πάμε κόντρα στον καιρό

βάλε κι εσύ λιγάκι χρώμα παραπάνω.

Κι όταν ξανά θα γείρει ο ήλιος δυτικά

δεν θα 'χει η νύχτα που θα ΄ρθει τόσο σκοτάδι

θα την φωτίζουν πια τα όνειρα γλυκά

που θά χει αγγίξει απ' τα πινέλα μας το χάδι..

   Ο τίτλος πήγαζε από τους ίδιους τους στίχους. Κι όταν δημοσίευσα το ποίημα, η Αγγελική μου ζήτησε να “δανειστεί” τον τίτλο και ίσως το ποίημα για την έκθεση αυτή που τώρα μας έφερε κοντά όλους εμάς. Εννοείται πως ήταν για μένα μέγιστη χαρά και τιμή. Πόσο μάλλον που αυτό το ποίημα γέννησε έναν πίνακα... Και μιά και η Αγγελική “Εσχάτως” είχε τον ίδιο έρωτα με τις πεταλούδες όπως και η Κατίνα μου ζήτησε να μεσολαβήσω για να έρθουν εδώ τα σχετικά της ποιήματα. Η ανταπόκριση από Κέρκυρα ήταν άμεση...

Εσχάτως

Εσχάτως

στη μέση του χειμώνα

έρωτα έχω με τις πεταλούδες

Όλες

Και με την λέξη τους επίσης

Με γοητεύει του συνδυασμού το εύηχο

-πετώ....λουλούδι-

και το άυλο, σχεδόν, των νοημάτων

Η ελαφράδα κι η αμεριμνησία

το ακαταλόγιστο τόσων χρωμάτων

με μαγεύει

Με παρρησία ψυχής

-ψυχή κι εγώ-

γονυπετής

τ' όψιμο τούτο πάθος

καταθέτω

στην ανείπωτη ομορφιά τους

Μόνο με δάκρυα χαρμολύπης

θα χαϊδεύω τα φτερά τους

αν κάποτε έρθει η Άνοιξη

που εσύ θα λείπεις

   Όμως κι εγώ διαβάζοντας στο μήνυμα της Αγγελικής το θέμα της έθεσης “πεταλούδες και μονοπάτια” δεν μπορούσα να μείνω ασυγκίνητος... Και να τι σκάρωσα...

Ονείρου μονοπάτια

Σε μονοπάτια ονειρικά θε να βρεθώ

που χνάρια ποιητών έχουν χαράξει

ή που πινέλο κάποιο μαγικό

σε πίνακα με χρώματα έχει στάξει...

Με πεταλούδες να πετούν εδώ κι εκεί

ανέμελες στα διάφανα φτερά τους

όπως στα όνειρα που έκανα παιδί

και να γλυκαίνει μου η ψυχή απ' την θωριά τους...

Δεν ξέρω όμως να κάνω ζωγραφιές

να ζωγραφίζω ξέρω με τους στίχους

κι εκείνα που άλλοι φτιάχνουν με μπογιές

γεμίζουνε το είναι μου με ήχους...

Κάθε εικόνα που μ' αγγίζει στην ψυχή

γίνεται λέξεις που ολόγυρα πετούνε

μέχρι η σειρά τους φτάσει στο χαρτί

στο νέο ποίημα τη θέση τους να βρούνε...

   Αυτές οι ίδιες ονειρικές διαδρομές και τα χρώματα συγκίνησαν και την φίλη μας ποιήτρια την Χρυσούλα Παπαευαγγέλου που ήρθε πλάι μας με αυτούς τους στίχους....

Ροδοπέταλα

Ροδοπέταλα οι πινελιές

που θα χρωματίζουν τις στιγμές'

το χέρι ραίνει τη χαρά,

που φόρεσε λευκά.

Ροδοπέταλα οι ευχές

που ραίνουν τις καρδιές.

Τ' άγγιγμά τους σιωπηλό

γιατί φοβούνται τον εχθρό.

Ροδοπέταλα με απλοχεριά,

που δίνουν στα όνειρα φτερά'

ονειρικές θα είναι οι διαδρομές

όσο ανθίζουν οι τριανταφυλλιές.

   Μεταξύ άλλων η Κατίνα μας έστειλε και σχετικές δημιουργίες δύο άλλων ποιητών. Ο ένας από αυτούς, ο Επαμεινώντας Γονατάς, μαθητής του Εγγονόπουλου, που έφυγε το 2006 από την ζωή έγραψε....

Μέσα σε κλουβιά ήτανε πεταλούδες τεράστιες

που πλήρωνες δύο τάλληρα και τους χάιδευες τα φτερά

κι έμενε μια νυχτιά στην παλάμη σου

η σφραγίδα του βελούδου τους,

τα ωραία τους μαύρα-κίτρινα χρώματα

και μια μυρωδιά γύρης μεθυστική.

Πιο πολύ

στις γυναίκες άρεσε αυτή η διασκέδαση.

Έρχονταν από μακριά, μόνο και μόνο

για ν' ανοίξουν τα πλάτιά, πολύχρωμα εκείνα φτερά.

Ύστερα τρύπωναν γύρω τα περιβόλια,

κάθονταν κάτω απ' τις μηλιές

κι αδιαφορώντας για τα τραγούδια

και τα καλέσματα των αμαξάδων,

φιλούσαν, φιλούσαν με πάθος το χέρι τους

που είχε αγγίξει την πεταλούδα.

   Σ' αυτό το σημείο η Κατίνα με το ποίημά της Χρώμα από χαρά μας συμβουλεύει....

Χρώμα από χαρά

Της πεταλούδας τα φτερά

όταν χαϊδέψεις

πρέπει με χέρια τρυφερά

Και να προσέξεις

Έχουνε χρώμα από χαρά

Μην τα παιδέψεις

   Στο επόμενο απόσπασμα από το ποίημά του Helas!, αφιερωμένο στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ο Στρατής Πασχάλης, χωρίς να το ξέρει άγγιζε τις πιο ευαίσθητες χορδές της Αγγελικής... Όσοι γνωρίζουμε την δουλειά της ξέρουμε καλά πόσο αδυναμία έχει στους αγγέλους, άλλωστε εκτός από Αγγελική, είναι ένας άγγελος και η ίδια. Κι αυτό το άγγιγμα γέννησε έναν ανάγλυφο πίνακα που πραγματικά σε ξαφνιάζει βλέποντας να ξεπροβάλλει μέσα από την σχαρωτή δομή του μια πεταλούδα καθως απομακρύνεσαι από αυτόν.

Τον υπόνομο τον απολυμαίνουν σπανίως.

Τότε ξεπροβάλλουν μέσα απ' τις σχάρες του

άγγελοι πεταλούδες.

Πετούν γύρω απ' το γυάλινο κτίριο.

Όλοι βγαίνουν στα τζάμια να τις δούν.

Φτερουγίζουν για λίγο και μετά συνεχίζουν.

Κανείς δεν ξέρει για πού.

   Η όμορφη -ελπίζω- ιστορία μας τελειώνει εδώ με ένα ποίημα από την τελευταία ποιητική συλλογή της Κατίνας Βλάχου, “Ατάκτως Ειρημένα” , όχι όμως “Ανεπίγνωστη” -θέλω να πιστεύω για σας- όπως η ομορφιά της πεταλούδας για την ίδια...

Ανεπίγνωστη

Λογάριασε τον χρόνο η πεταλούδα

Άνοιξε τα φτερά να τον προλάβει

Φώτισε η μέρα και στάθηκε η στιγμή

Στο πέταγμα μετρήθηκε η ζωή της

Έληξε η ομορφιά της το πρωί

Χωρίς κανένα πόνο

Ανεπίγνωστη