Ο κύβος ερρίφθη

Ο κύβος ερρίφθη 

Κάτι αλλόκοτο πια νοιώθεις μες το πλήθος
ξάφνου χαμόγελα στα χείλη ξανανθίζουν,
μια περηφάνεια που φουσκώνει μες το στήθος
και μια ελπίδα πια το μέλλον χρωματίζουν.

Τα μάτια που ολόγυρα κυττάζαν
μια λάμψη ξαναβρήκανε χαμένη
από καιρό σκοτάδια που τα σκιάζαν
κι ακροβατούσε στο κενό η ειμαρμένη.

Αλλάζουν οι καιροί φυσάει αγέρι
ήρθε η ώρα να ματώσει ο στίβος
και ν' ακουστεί στης γης όλα τα μέρη
"Ξυπνήστε αδέρφια μας! Ερρίφθη ο κύβος!".

Αργοναύτης
16/02/2015
Φωτογραφία μέσα από τον φακό του καταπληκτικού Αργύρη Ζαφειρίδη.

Πέσαν οι μάσκες

Πέσαν οι μάσκες

Παράξενο το καρναβάλι ετούτο
τι κάποιοι πέταξαν τις μάσκες, την Τσικνοπέμπτη
αντί να τις φορέσουν.
Και είδα πρόβατα πια να ξυπνούν λιοντάρια
μα και σκουλήκια αυτούς που μοιάζαν περιστέρια
ή αρουραίους που ήταν πρώτα πεταλούδες.
Καθένας πια πήρε την θέση που του πρέπει
στα μάτια μου μπροστά τα σαστισμένα
που μάσκα δεν φορέσανε ποτέ τους….

                                  Αργοναύτης                                 12/02/2015

Εκδήλωση του Poetry Slam Βόλου Τρίτη 10/02/2015.

   Την Τρίτη 10/02/15 στις 21:00 στο όμορφο καφέ Πλατεία στην Πλατεία Ελευθερίας στον Βόλο έλαβε χώρα η τελευταία εκδήλωση της ομάδας Poetry Slam Βόλου στην οποία προσχώρησα πρόσφατα και με την οποία ήταν η πρώτη εμφάνισή μου ανάμεσά τους σαν μέλος. Το θέμα μας ήταν Trendytional.... ένα μείγμα από το trendy και το traditional. Η δική μου συμβολή ήταν τρία ποιήματα. 

   Το ένα είναι παλιό και ήδη γνωστό σε εσάς που με παρακολουθείτε.... Πρόκειται για το "Τα δώρα".... Προλόγισα το ποίημα λέγοντας ότι διάβασα κάπου πως κάθε γονιός πρέπει να παραδώσει στα παιδιά του δυο δώρα και ότι εγώ ευτύχησα να πάρω από τους δικούς μου αυτά τα δύο δώρα.

Τα δώρα

Φύγατε πια από κοντά μου

κι οι δυο μα πίσω φυλαχτό

έχετε αφήσει, ω χαρά μου,

τα δώρα σας, αυτά τα δυο.

Ρίζες μου αφήσατε να έχω,

ρίζες γερές και δυνατές,

σ' όποιον καιρό εγώ ν' αντέχω,

πήρα από σας τις αρετές...

Και τ΄άλλο δώρο είν' τα φτερά μου

ψηλά να φτάσω όσο μπορώ

να κατακτήσω τα όνειρά μου.

Κι αυτά σε σας θε να χρωστώ.

Τα δώρα αυτά είν' οδηγός μου

στο μονοπάτι της ζωής

μες τα σκοτάδια του το φως μου,

ήλιος της κάθε μου αυγής.

Aργοναύτης

Βόλος 03/02/2013

    Το δεύτερο ποίημα γράφτηκε λίγες μέρες πρίν την εκδήλωση. Το προλόγισα δηλώνοντας ερωτευμένος... Ερωτευμένος με την γλώσσα μου...

Κληρονομιά

Σε μένα σε παρέδωσαν ως νύφη ακριβή
σε σένα παραδόθηκα -παράδοση άνευ όρων-
χωρίς εσένα θα έμενε η σκέψη μου βουβή
κι αδύνατη η παράδοση των όσων κρύβει δώρων.

Σε φύτεψα στα σπλάχνα μου, στο πιο όμορφο παρτέρι
σκληρά για σένα μόχθησα να σε καλλιεργώ
να παραδώσω κάποτε με το δικό μου χέρι
κάποιον καρπό σου ζηλευτό θα ήθελα κι εγώ...

Χιλιάδες χρόνια πέρασαν από την γέννησή σου
χιλιάδες σε ταλαιπωρούν, σε βιάζουν, σε ματώνουν,
λίγοι είναι που φροντίζουνε για την παράδοσή σου
και με ευλάβεια περισσή εσένα αποθεώνουν...

Κι αφού όπως λέγαν κάποτε "Καθείς σ' ότι ταγμένος"
με σε θα κάνω έρωτα κάθε ώρα και στιγμή
μια κι από πάντα ήμουνα μαζί σου ερωτευμένος
ω μαγική που μου έδωσαν "Γλώττα Ελληνική"....

Αργοναύτης

Βόλος 16/01/2015

Το τρίτο ποίημα γράφτηκε μόλις την προηγούμενη μέρα από την εκδήλωση. Πριν από αυτό έδωσα στο κοινό λίγα στοιχεία για τον Κώδικα της Ελληνικής Γλώσσας. Σύμφωνα με τον κώδικά κάθε γράμμα έχει την δική του έννοια και ειδικά με απασχόλησε η λέξη εξέλιξη... Εξ έλικος (DNA), όπου η λέξη Ε Λ Ι Ξ έχει και την σημασία που της δίνει ο Κώδικας της Ελληνικής γλώσσας.

Ε = Η εκπορευομένη δύναμις (τού φωτός)
Λ = Γιά τά ουράνια ο φωτισμός ο ηλιακός, γιά τά γήινα τά υγρά

Ι = Συνεχής κάθοδος τής δυνάμεως (τού φωτός), μικρά ποσότης - αμφίδρομος κίνησις – αφανής
Ξ = Κ+Σ = Το Κάτω σέ έσω χώρον ή ΚΑΣΑ 

Δηλαδή ΕΛΙΞ είναι η εκπορευόμενη δύναμις που με την μορφή ηλιακού φωτός τροφοδοτεί σταθερά κατερχόμενη το εσωτερικό μας (σώμα, νου και ψυχή...)

Εξέλιξη

Υπήρξα μονοκύτταρος για λίγο
μα άρτιος γεννήθηκα μια μέρα
και ίσως αρτιότερος θα φύγω
για κάποια άλλης διάστασης μια σφαίρα

Συνέχεια εξελίσσομαι στην ζήση
“εξ έλικος” αντλώ την σιγουριά μου
τ' είναι ορισμένη εκεί από την φύση
η σταθερή γραμμή στα βήματά μου

Μα ο σκοπός κι ο στόχος μου στην πλάση
να διανθίσω την πορεία μου ζητά
σε μονοπάτια απάτητα να φτάσει
δρόμο ν' ανοίξει για την νέα την γενιά

Και από λήπτης πια να γίνω δότης
των θησαυρών που κράτησα εντός μου
αυξάνοντάς τους... Να η αιωνιότης,
είθε εκεί κι ο δρόμος ο δικός μου.

Αργοναύτης
09/02/2015

    Αυτά λοιπόν τα τελευταία νέα μου και ελπίζω να σας άρεσαν οι συμμετοχές μου στο θέμα... 

  Οι φωτογραφίες που βλέπετε από την εκδήλωση είναι της αγαπημένης μου φίλης Δεσποινας Τσαφετοπούλου.

Σύνταγμα 05 Φλεβάρη '15

Σύνταγμα 05 Φλεβάρη '15

Στο Σύνταγμα κατέβηκα και είχε μια πορεία
μα ήταν όλα ειρηνικά κι ας είχε κόσμο τόσο
δεν είχε επεισόδια και είδα μ' απορία
πως έλειπαν τα κάγκελα που 'θελα να ξηλώσω!

Δεν είχε πουθενά εχθρούς για να τους κυνηγήσω
κανείς εδώ δεν φόραγε ούτε μια κουκούλα
ούτε τα ΜΑΤ φανήκανε να πάω να τους γαυγίσω
να τρέξω πάλι χαρωπά μες την αναμπουμπούλα...

Μέσα στο πλήθος χώθηκα τους φίλους μου για νά 'βρω
και σαν τους βρήκα χάρηκα μα εκείνοι ούτε λέξη
ίσως και να με ξέχασαν εμένα πια τον μαύρο
και όλοι τώρα μίλαγαν για ένα κάποιο Αλέξη...

Τίποτε δεν κατάλαβα το δρόμο πίσω πήρα
πολλά φαίνεται άλλαξαν σ' αυτήν εδώ την χώρα
δεν έζησα για να τα δω αυτό έγραψε η μοίρα
στον ουρανό ο Λουκάνικος θε να γαυγίζω τώρα....

Αργοναύτης 06/02/2015

Η ελευθερία μας

Αυτή η ελευθερία η δική μας

κάποτε στοίχισε σε κάποιους την ζωή

κι αν πια δεν χαίρει την εκτίμησή μας

πως δεδομένη, φταίει, την κάναμε κι αυτή...

Για εκείνη σε μια πόρτα κρεμασμένοι

κάποιοι φωνάζανε με όση είχαν φωνή

κι ας είχαν κάννη πάνω τους στραμμένη

πιστεύανε σε αυτή μ' επιμονή...

Εκεί μείναν ψηλά στην έπαλξή τους

όταν το άρμα πλώρη έβαλε μπροστά

συνθλίβοντας αισχρά την ύπαρξή τους

σ' ένα κουβάρι αίμα, σάρκα και οστά....

Εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει

των φοιτητών η ελεύθερη φωνή

στην είσοδο το αίμα μας κυλάει

ο αδελφός μας μας δολοφονεί....

Αργοναύτης 17/11/14

Ωδή σε ένα μαχητή...

Ωδή σε ένα μαχητή...

Εσύ ήσουνα πάντοτε στην πρώτη τη γραμμή
ποτέ σου δεν φοβήθηκες εκείνες τις αρβύλες
κλωτσιές όσες κι αν έφαγες από μικρό παιδί
στεκόσουνα αγέρωχα ενάντια και σε ίλες…

Τα χημικά σε ζώνανε κι έπνιγαν την φωνή σου
όμως πίσω δεν έκανες ποτέ ούτε στιγμή
σε κάθε διαδήλωση έδινες την ψυχή σου
απέναντι στην κρατική την βία την ωμή …

Όλοι σε αναγνώριζαν και φίλοι και εχθροί σου
και έγινες μέχρι εξώφυλλο στα περιοδικά
στα πέρατα του κόσμου η φήμη η δική σου
χρονιάς προσωπικότητα έγινες μια φορά….

Για σένα κάποιοι γράψανε ακόμα και τραγούδια
κι άλλοι φιλμάκια έκαναν τα κατορθώματά σου
κι εκεί πέρα στο Σύνταγμα και δίπλα στα λουλούδια
φωτογραφίες βγάζανε όλοι την αφεντιά σου…

Μα τα σημάδια άφησαν πάνω σου δακρυγόνα,
χτυπήματα από τα κλομπ κι απ’ άρβυλα κλωτσιές
σιωπηλά αποσύρθηκες μια μέρα απ’ τον αγώνα
και χάθηκες δυο χρόνια κάπου σ’ άλλες γειτονιές…

Όλοι όσοι σε ξέρανε ρωτούσαν πια για σένα…
¨Τι να ‘γινε ο Λουκάνικος; Δεν είναι στην πλατεία…¨
Άνθρωποι που ερχότανε ακόμα κι απ’ τα ξένα
κι αυτοί να σε γνωρίσουνε να ‘χουν την ευκαιρία

Κοντά σ’ όποιον σε φρόντιζε πάντοτε με στοργή
και Θόδωρο σε βάφτισε όταν σε πρωτοβρήκε
σήμερα το αποφάσισες να φύγεις απ’ τη γη,
στων σκύλων τον παράδεισο τώρα η ψυχή σου μπήκε….

Αντίο Λουκάνικε….

The mile

The mile

Waking up in the morning
at the mirror you talk
you say “Solitude good morning”
you don’t even want to walk

Suddenly you feel grown up
and you think you are looking bad
you prepare yourself a coffee cup
and you ‘re sitting pretty sad

But the child that lives inside you
wakes up and asks you why
you left all this pain to ride you
and you want to make it cry

Now you don’t have an answer
you don’t find the words to say
why you left it grow as cancer
spoiling every one your day

So you think a little better
and you give yourself a smile
you ‘re your own life’s setter
so go on another mile

And the child that lives inside you
every day it ‘ll make your day
walking there just beside you
asking just a smile for pay

Argonaut 01 Oct '14

http://spirogyrismata.blogspot.gr/2014/09/blog-post_22.html