Σύνταγμα 05 Φλεβάρη '15

Σύνταγμα 05 Φλεβάρη '15

Στο Σύνταγμα κατέβηκα και είχε μια πορεία
μα ήταν όλα ειρηνικά κι ας είχε κόσμο τόσο
δεν είχε επεισόδια και είδα μ' απορία
πως έλειπαν τα κάγκελα που 'θελα να ξηλώσω!

Δεν είχε πουθενά εχθρούς για να τους κυνηγήσω
κανείς εδώ δεν φόραγε ούτε μια κουκούλα
ούτε τα ΜΑΤ φανήκανε να πάω να τους γαυγίσω
να τρέξω πάλι χαρωπά μες την αναμπουμπούλα...

Μέσα στο πλήθος χώθηκα τους φίλους μου για νά 'βρω
και σαν τους βρήκα χάρηκα μα εκείνοι ούτε λέξη
ίσως και να με ξέχασαν εμένα πια τον μαύρο
και όλοι τώρα μίλαγαν για ένα κάποιο Αλέξη...

Τίποτε δεν κατάλαβα το δρόμο πίσω πήρα
πολλά φαίνεται άλλαξαν σ' αυτήν εδώ την χώρα
δεν έζησα για να τα δω αυτό έγραψε η μοίρα
στον ουρανό ο Λουκάνικος θε να γαυγίζω τώρα....

Αργοναύτης 06/02/2015

Η ελευθερία μας

Αυτή η ελευθερία η δική μας

κάποτε στοίχισε σε κάποιους την ζωή

κι αν πια δεν χαίρει την εκτίμησή μας

πως δεδομένη, φταίει, την κάναμε κι αυτή...

Για εκείνη σε μια πόρτα κρεμασμένοι

κάποιοι φωνάζανε με όση είχαν φωνή

κι ας είχαν κάννη πάνω τους στραμμένη

πιστεύανε σε αυτή μ' επιμονή...

Εκεί μείναν ψηλά στην έπαλξή τους

όταν το άρμα πλώρη έβαλε μπροστά

συνθλίβοντας αισχρά την ύπαρξή τους

σ' ένα κουβάρι αίμα, σάρκα και οστά....

Εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει

των φοιτητών η ελεύθερη φωνή

στην είσοδο το αίμα μας κυλάει

ο αδελφός μας μας δολοφονεί....

Αργοναύτης 17/11/14

Ωδή σε ένα μαχητή...

Ωδή σε ένα μαχητή...

Εσύ ήσουνα πάντοτε στην πρώτη τη γραμμή
ποτέ σου δεν φοβήθηκες εκείνες τις αρβύλες
κλωτσιές όσες κι αν έφαγες από μικρό παιδί
στεκόσουνα αγέρωχα ενάντια και σε ίλες…

Τα χημικά σε ζώνανε κι έπνιγαν την φωνή σου
όμως πίσω δεν έκανες ποτέ ούτε στιγμή
σε κάθε διαδήλωση έδινες την ψυχή σου
απέναντι στην κρατική την βία την ωμή …

Όλοι σε αναγνώριζαν και φίλοι και εχθροί σου
και έγινες μέχρι εξώφυλλο στα περιοδικά
στα πέρατα του κόσμου η φήμη η δική σου
χρονιάς προσωπικότητα έγινες μια φορά….

Για σένα κάποιοι γράψανε ακόμα και τραγούδια
κι άλλοι φιλμάκια έκαναν τα κατορθώματά σου
κι εκεί πέρα στο Σύνταγμα και δίπλα στα λουλούδια
φωτογραφίες βγάζανε όλοι την αφεντιά σου…

Μα τα σημάδια άφησαν πάνω σου δακρυγόνα,
χτυπήματα από τα κλομπ κι απ’ άρβυλα κλωτσιές
σιωπηλά αποσύρθηκες μια μέρα απ’ τον αγώνα
και χάθηκες δυο χρόνια κάπου σ’ άλλες γειτονιές…

Όλοι όσοι σε ξέρανε ρωτούσαν πια για σένα…
¨Τι να ‘γινε ο Λουκάνικος; Δεν είναι στην πλατεία…¨
Άνθρωποι που ερχότανε ακόμα κι απ’ τα ξένα
κι αυτοί να σε γνωρίσουνε να ‘χουν την ευκαιρία

Κοντά σ’ όποιον σε φρόντιζε πάντοτε με στοργή
και Θόδωρο σε βάφτισε όταν σε πρωτοβρήκε
σήμερα το αποφάσισες να φύγεις απ’ τη γη,
στων σκύλων τον παράδεισο τώρα η ψυχή σου μπήκε….

Αντίο Λουκάνικε….

The mile

The mile

Waking up in the morning
at the mirror you talk
you say “Solitude good morning”
you don’t even want to walk

Suddenly you feel grown up
and you think you are looking bad
you prepare yourself a coffee cup
and you ‘re sitting pretty sad

But the child that lives inside you
wakes up and asks you why
you left all this pain to ride you
and you want to make it cry

Now you don’t have an answer
you don’t find the words to say
why you left it grow as cancer
spoiling every one your day

So you think a little better
and you give yourself a smile
you ‘re your own life’s setter
so go on another mile

And the child that lives inside you
every day it ‘ll make your day
walking there just beside you
asking just a smile for pay

Argonaut 01 Oct '14

http://spirogyrismata.blogspot.gr/2014/09/blog-post_22.html

100.000 Ποιητές Για Την Αλλαγή

Εδώ θα βρείτε την συμμετοχή μου για την φετινή χρονιά στους 100.000 Ποιητές Για Την Αλλαγή!
Αν θέλετε μπορείτε να ψηφίσετε το ποίημά μου πατώντας "Μου αρέσει" στο τέλος της σελίδας με το ποίημα.

Δημοσίευση by Έλληνες Ποιητές στο Διαδίκτυο.

Το μίλι....

Το μίλι....

Σαν ξυπνάς το πρωί
"Μοναξιά καλημέρα"
μα είναι μπρος η ζωή
κι έχεις μόνο μια σφαίρα.

Στον εαυτό σου μιλάς
"Να μην χάσεις το στόχο"
στον καθρέφτη κοιτάς
"Πως μεγάλωσες τόσο;"

Μα ξυπνά το παιδί
που έχεις μέσα κρυμμένο
και δεν θέλει να δει
να 'χεις βλέμμα θλιμμένο.

Και χαμόγελο πάλι
ανεβαίνει στα χείλη
και κουνάς το κεφάλι
"Πάμε γι άλλο ένα μίλι"...

Η πορεία συνεχίζει
όμως τώρα γελάς...
Η ζωή τώρα αρχίζει
το πρωί σαν ξυπνάς....

Σαν ξυπνάς το πρωί
είναι πια μι' άλλη μέρα
κι έχεις τρόπο πια βρει
για να πας παραπέρα...

Το παιδί θα ξυπνάς
που έχεις μες την ψυχή σου
και θα χαμογελάς
μπρος στην νέα αρχή σου

Γιατί αυτό το παιδί
που έχεις μέσα κρυμμένο
δεν θα θες πια να δει
να 'χεις βλέμμα θλιμμένο.

Το χαμόγελο πάλι
θ' ανεβαίνει στα χείλη
θα κουνάς το κεφάλι
"Πάμε γι άλλο ένα μίλι"....

Η πορεία συνεχίζει
κι εσύ πάντα γελάς....
Η ζωή τώρα αρχίζει
το πρωί που ξυπνάς

Αργοναύτης 21/09/14

Σπύρου Οδύσσεια!

Που λές για μια εγχείρηση ξεκίνησα να πάω
μα όμως αναβλήθηκε κι έμεινα να πεινάω
αφού πια ήμουν νηστικός από εχθές το βράδυ
και η κοιλιά γουργούριζε πρωί που ήταν σκοτάδι

Μ' άδειο στομάχι έφτασα εις το Νοσοκομείο
χωρίς νερό χωρίς καφέ σκέτο τρελλοκομείο....
Κι όταν κατάλαβε ο γιατρός πως είχε κάνει λάθος
μου 'ρθε να ορμήσω απάνω του εις του μυαλού το βάθος

Σαν τραγανή λαχταριστή τον έβλεπα μπριζόλα
αφού από την πείνα μου τα έβλεπα πια όλα
μα έμελλε χειρότερα αργότερα να μάθω,
πως είχα ακόμα πιο πολλά στην μέρα μου να πάθω...

Πέρασα απο έλεγχο ιατρικό βαρβάτο
και όλο και γουργούριζα που λέτε σαν το γάτο
στις δώδεκα τελείωσα και πήρα οδηγίες
σούπα για μεσημεριανό και ελαφρές αηδίες....

Τα παίρνεις τότε πείτε μου ή όχι πια στην κράνα!
Η νοσοκόμα μου έφερνε λιγάκι σε λαγάνα
και ο γιατρός σαν τον χαλβά εν μέσω της νηστείας
μου δίνει τη χαριστική βολή της ιστορίας...

Το βράδυ λέει μοναχά γιαούρτι εγώ να φάω
κι από τις έντεκα και μπρος στο διάολο να πάω....
αφού κομμένο το νερό ακόμα κι αν πεθαίνεις
σαν να διαβαίνεις έρημο και σ΄όαση δεν βγαίνεις

Το μεσημέρι τελικά λίαν ξελιγωμένος
λίγο ψαράκι έφαγα στην κλινική ο καημένος
που είναι βραστό και ελαφρύ και δεν κρατάει διόλου
την πείνα μου την τρομερή που πάει κατά διαόλου

Και για το βράδυ υπάκουσα κι έφαγα γιαουρτάκι
κι έπειτα από τις έντεκα λέω το νερό νεράκι
πάω να την πέσω γρήγορα ο ύπνος να με πάρει
κι έρχεται λέει ένα αρνί της μάνας του καμάρι

Κι ύστερα κι άλλο έφτασε και τρίτο κι άλλα τρία
μα ξαφνικά το έβδομο το βλέπω οβελία
πετάχτηκα απ' τον ύπνο μου με θόρυβο μεγάλο
αφού απ' το γουργούρισμα δεν άντεχα πια άλλο!

Ήρθα ξανά στο δίκτυο και το παράπονό μου
σας λέω με τους στίχους μου, τον πόνο τον δικό μου
πόνο βαθύ μες την κοιλιά που είναι τώρα άδεια
και νοσταλγεί τα φαγητά που έτρωγε τα βράδυα....

Αχ φίλοι μου πως το ποθώ αυτό να τελειώσει
να το γιορτάσω με φαί τ' άντερο να λαδώσει
κι εσάς με τα στιχάκια μου να μην πια σας την σπάω...
Και τι ζητάω ο άνθρωπος;;; Λίγο φαί να φάω!