100.000 χιλιάδες ποιητές για την αλλαγή

    Αγαπημένοι μου και παραμελημένοι φίλοι... 

   ...Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία ανάρτηση. Οι λόγοι αποχής, σας είναι λίγο ως πολύ γνωστοί. Η έλλειψη προσωπικής σύνδεσης, η ανεργία με ότι επακολουθεί, η ψυχική κούραση, το μαύρο γύρω μας κι όλα αυτά που σου πνίγουν την έμπνευση για κάτι καλό... 

    Να όμως που μια εκδήλωση τάραξε τα νερά κι έγινε αφορμή να ξαναγράψω προκειμένου να πάρω μέρος σε αυτήν. Δεν ξέρω αν οι ρίμες μας άλλαξαν κάτι σ' αυτόν τον άσχημο κόσμο που φτιάξαμε, όμως εμείς προσπαθήσαμε. Εμείς δηλώσαμε παρόντες και δείξαμε ότι είμαστε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλον... Ο Βόλος ήταν μια από τις 500 περίπου πόλεις από πάνω από 55 κράτη που συμμετείχαν, η πρώτη στην Ελλάδα που έσυρε το χορό και τον μεταλαμπάδευσε σε άλλες 3 - 4 πόλεις εδώ, στην εκδήλωση 100.000 ποιητές για την αλλαγή. Όσο για μένα πήρα μέρος με όσα ακολουθούν...

Η μηχανή του κιμά

Μικρός σε χάζευα στον πάγκο εκεί στημένη,

κομμάτια κρέας να τραβάς στα σωθικά σου

κι ήταν σαν θαύμα από την άλλη την μεριά σου

φρεσκοκομμένος ο κιμάς να βγαίνει.

Τώρα μεγάλωσα και τα κρυμμένα μυστικά σου

δεν είναι πια μυστήριο, δεν ξέρουν από θαύμα,

κι αληθινά δεν το θυμάμαι αν ήταν τραύμα

σαν έμαθα για τα μαχαίρια στην καρδιά σου.

Όμως μεγάλωσες κι εσύ μαζί με μένα

σ' αυτό που έγινε παγκόσμιο κρεοπωλείο

και τώρα αλέθεις σ' όλο σου το μεγαλείο

χώρες, ανθρώπους, ιδανικά και όνειρα χαμένα.

Έλα κι εσύ

Μ' ένα χαμόγελο και δίχως φασαρία,

με την αγάπη για σημαία κι οδηγό μου,

μ' όπλα δυο ρίμες, πάω να γράψω ιστορία...

Έλα κι εσύ και στάσου στο πλευρό μου!

Ας σχηματίσουμε μαζί μια αλυσίδα

που με δεσμά πιο ιερά θα μας ενώσει,

θα ξαναδώσει στην ψυχή μας την ελπίδα

κι από τ' ανίερα δεσμά θα μας λυτρώσει.

Να ξαναβρούμε τ' αγαθά πού όλοι ποθούμε

αλληλεγγύη, ανθρωπιά, δουλειές, ειρήνη,

απ' το παγκόσμιο τέρας επιτέλους να σωθούμε...

Έλα μαζί μου, ποια άλλη λύση σού 'χει μείνει;

Την δύναμή μας στην ενότητα θα βρούμε

είναι ισχυροί μα λίγοι οι εχθροί μας,

χωρίζοντάς μας χρόνια πια μας πολεμούνε

και βάφουν γκρίζα την πολύχρωμη ζωή μας.

Πάρε τους στίχους σου για όπλο και ασπίδα

κι όλοι μαζί στους δρόμους πάλι ας βγούμε,

πάρε απ' τον ήλιο μια χρυσή του ηλιαχτίδα,

κι έλα να αλλάξουμε τον κόσμο αυτό που ζούμε

Σήκω!

Μην αμφιβάλλεις ότι κάτι θα αλλάξει

αν μ' ένα στίχο το κεφάλι σου σηκώσεις

κι ενάντια στην παγκόσμια τους την τάξη

με θάρρος το ανάστημα υψώσεις.

Δεν είσαι μόνος είμαι πλάι σου αν θελήσεις

κι άλλοι χιλιάδες θε να έρθουνε κοντά μας

αν την μιζέρια εκεί στον καναπέ σου αφήσεις

να κυνηγήσουμε μαζί τα όνειρά μας.

Κι ένας εσύ, ένας εγώ κι άλλοι στο δρόμο

κάποιοι εδώ, κάποιοι εκεί σ' άλλες πατρίδες

με άλλη γλώσσα, άλλα ήθη κι άλλο νόμο

κρύβουμε όλοι μας τις ίδιες τις ελπίδες.

Σήμερα είμαστε μαζί εκατό χιλιάδες

ίσως και πιότεροι ποιος άραγε να ξέρει

κι ένα ποτάμι απ' τις δικές μας τις αράδες

την άνοιξη στον κόσμο θε να φέρει...

Τελευταία συνάντηση δημιουργικής γραφής αυτού του κύκλου... Θέμα η θάλασσα...

    Αγαπημένοι φίλοι μου,

το ξέρω πως χάθηκα πολύ τελευταία και δεν σας παρακολούθησα ή δεν άφησα σχόλια ακόμα κι αν πέρασα από το "σπίτι" σας... Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει.... Όλο αυτό το κλίμα γύρω μου με έχει συνθλίψει... Η έμπνευση πήγε περίπατο μαζί με το διάβασμα... Είναι και η έλλειψη σύνδεσης στη μέση, είναι το ότι δεν βρισκόμασταν πια με τα παιδιά για δημιουργική γραφή, είναι που πρέπει να περιμένω ακόμη για δουλειά, είναι οι εκλείψεις, είναι, είναι..... Πολλά και διαφορετικά..... 

    Χθες όμως κάτι άλλαξε.... Είχαμε κανονίσει μια τελευταία συνάντηση πριν το καλοκαίρι με την ομάδα δημιουργικής γραφής... Τόπος το καφενείο τσιπουράδικο Αύρα στην ακτή του Αναύρου... Όχι δεν θα γράφαμε εκεί.... Εκεί μεταξύ μεζέ, τσίπουρου και έκλειψης Σελήνης θα ξεδιπλώναμε αυτό που όποιος ήθελε και μπόρεσε έφερε μαζί του για την θάλασσα... Ένα ποίημα ή ένα πεζό δικό του ή άλλου, μια χειροτεχνία ή ένα τραγούδι στο οποίο δάνειζε την φωνή του και που γρήγορα άλλες φωνές της έκαναν παρέα, κάτι οτιδήποτε είχε σχέση με θάλασσα... Εγώ ετοίμασα το ίδιο απόγευμα μόλις πρίν ξεκινήσω, τι άλλο, ένα ποίημα.... Αυτό κουβάλησα μαζί μου και τώρα το ακουμπάω εδώ σ' αυτή την ακτή, την δικιά μου και δικιά σας.... 

Στη θάλασσα που αγάπησα

Από παιδί μεγάλωσα κοντά σου,

την αγκαλιά σου πάντα αποζητούσα,

σαν ήταν ήρεμη και ανοιχτή η καρδιά σου

στο κάλεσμά σου το γλυκό απαντούσα...

Πόσες φορές νανούρισμα η φωνή σου

σαν δίπλα σου έγειρα απαλά να με χαϊδεύεις,

κι άλλες φορές με τρόμαζε η οργή σου...

Αχ πόσο τον χειμώνα με παιδεύεις.

Με διώχνεις μακριά σου θυμωμένη,

και δύσκολα μπορώ να το πιστέψω,

κρύα, φρικτή, μαύρη, αναμαλλιασμένη,

πως πάλι μέσα σου το θέρος θα μερέψω....

Κάθε που η ζωή μακριά σου με κρατούσε

μονάχα να σε δω για λίγο νοσταλγούσα

κι ένα σου χάδι μιας στιγμής μου αρκούσε

να μου θυμίζει ότι από πάντα σ' αγαπούσα...

Την αύρα σου αγαπώ και την μορφή σου

τα βράδια τα ζεστά με το φεγγάρι

που ασήμι σπέρνει απ' το δέρμα ως την ψυχή σου...

Ποιος τυχερός αυτές τις νύχτες θα σε πάρει;...

Και ποιος σε κάποια σου γωνιά θα τυραννιέται

με τον θυμό σου πέρα να τα βγάλει...

Κι αν άπονη είσαι κανείς τους δεν σ' αρνιέται...

Θαρρείς είν' η αγάπη σου σαν του πιοτού την ζάλη...

Αμέτρητα τραγούδια γράψαν στ' όνομά σου

για τις χαρές, τις πίκρες, τον θυμό σου

για το γαλάζιο τ' όμορφο το φόρεμά σου

μα και τα όνειρα που σβήσαν στο βυθό σου...

Όσα όμως κρίματα κι αν κρύβεις στην καρδιά σου

όσο κι αν γρήγορα αλλάζει σου το κέφι

όσοι το φως το πρωτοείδανε κοντά σου

μια θάλασσα για πάντα θα τους γνέφει....

Αργοναύτης 15/06/2011                     

Κι άλλες φωτογραφίες....

Μία από τις πρόβες....

....αυτή πήγε με τα δελτία τύπου....

Και από τον φακό της συντρόφου του Κ. Κυτούδη στην παράσταση....

Κοντινό από το "πάγωμα" στην είσοδο επί σκηνής....

"Πάγωμα" κατά την είσοδο επί σκηνής...

Λίγο πριν το τέλος... "Αργοπεθαίνει"....

"Όλη την νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου κοντά στην θάλασσα, στο νησί...."

".....ήσουν άγρια και γλυκιά, ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο...."

Πάλι από την είσοδο επί σκηνής.... 

Ευχαριστώ την φωτογράφο για τις υπέροχες φωτό...
Και τώρα άλλη μια παραπομπή.... Στο blog του κ. Λάσκαρη Ζαράρη που αρθρογραφεί επί των πολιτιστικών στον τοπικό "Ταχυδρόμο"
http://parathyrostaoneira.blogspot.com/2011/05/blog-post_19.html
Τον ευχαριστώ κι αυτόν από τα βάθη της ψυχής, κυρίως για το ότι με "βάφτισε" ηθοποιό....

Από εμένα μόνο μια φωτογραφία....

.....αντί για χίλιες λέξεις....

Τα υπόλοιπα εδώ.... Στο φιλόξενο σπίτι της Κατερίνας...
http://tokafeneiontoukyklaminou.blogspot.com/2011/05/blog-post_8099.html
 Όπου βρήκα να με περιμένει μια τεράστια έκπληξη... Δεν έχω λόγια για να της πω πόσο την ευχαριστώ... μόνο δάκρυα...

Σαν δυο ζωές σμίξαν σε μία....

Το αγκαθωτό το μονοπάτι της ζωής μας

χρόνια οκτώ χέρι με χέρι περπατάμε

κι αν κουραστήκαμε κι οι δυο, μην σταματάμε,

μην πάει άδικα το αίμα της πληγής μας.

Δεν έχω τίποτε απ' αγάπη να σου δώσω

ξέρω πεινάς, πονάς και τυραννιέσαι

μα μην την ώρα, την στιγμή, μην καταριέσαι

δεν θέλησα ποτέ μου μα ποτέ να σε πληγώσω...

Είσαι ολόκληρη η ζωή για μένα

μόνη η δικιά μου ούτε δεκάρα δεν αξίζει.

Γύρω από σένα ο κόσμος μου γυρίζει

μόνος σταθμός εσύ για τα δικά μου τρένα...

                                                                                                                                     Αργοναύτης 17/05/2011            

Και να το πρόγραμμα της παράστασης....

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΠΑΒΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

......“Ο χρόνος διαιρείται σε δυο ποτάμια: ένα τρέχει κατά πίσω,

καταβροχθίζει αυτό που ζεις. Το άλλο πάει μαζί σου μπροστά,

ανακαλύπτοντας τη ζωή σου. Σε μια μόνη στιγμή ενώνονται. Είναι τούτη.

Τούτη δω είναι η ώρα, η σταγόνα μιας στιγμής

που θα την παρασύρει το παρελθόν.

Είναι το παρόν. Βρίσκεται στα χέρια σου.

Γοργό, κατρακυλιστό, πέφτει σα καταρράχτης.

Είσαι όμως κύριός του. Χτίστο με αγάπη, στέρεο,

με πέτρα και φτερό, με ευθύτητα μελωδική, με γνήσια δημητριακά,

με το πιο φωτεινό μέταλλο του στέρνου σου,

περπατώντας το μεσημέρι χωρίς να φοβάσαι την αλήθεια, το καλό, τη δικαιοσύνη.

Σύντροφοι στο τραγούδι, ο καιρός που κυλάει θα 'χει μορφή και ήχο κιθάρας,

κι όταν θα θέλεις να σκύψεις στο παρελθόν, η πηγή του διάφανου χρόνου

θα αποκαλύψει την ακεραιότητά σου τραγουδώντας.

Ο χρόνος είναι χαρά.” 

 ΠΑΒΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ – ΩΔΗ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

           

            Η αστική μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εταιρία “ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ”, που δραστηριοποιείται στο χώρο του πολιτισμού και ειδικότερα της λογοτεχνίας,  με Πρόεδρο την καΜαρία Αrfe'- Καρινάκη, παρουσιάζει,  με  τη συμπαραστάτη του Καλλιτεχνικού  Οργανισμού Δήμου Βόλου,  ένα αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του  μεγάλου και αγαπημένου μας Χιλιανού ποιητή Πάβλο Νερούδα.

           

ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

            Τον καμβά της παράστασης αποτελεί μία συνέντευξη που παραχωρεί ο ποιητής τον Οκτώβριο του 1971, κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, δοσμένη με τρόπο θεατρικό. Η συνέντευξη αυτή γίνεται η αφορμή για να μας αφηγηθεί ο ποιητής στιγμές από τη ζωή του και την περιπετειώδη διαδρομή του σε όλο τον κόσμο ως διπλωμάτης της χώρας του. Η αφήγηση  διανθίζεται  από απαγγελίες χαρακτηριστικών και αγαπημένων ποιημάτων του από τις πιο γνωστές συλλογές του, όπως τα “Είκοσι Ποιήματα Αγάπης και ένα Τραγούδι Απελπισμένο”, τα “Εκατό Ερωτικά Σονέτα” κ.ά.  Ακούγονται επίσης αποσπάσματα από το θρυλικό “Οικουμενικό Τραγούδι” (Κάντο Χενεράλ) που έχει μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης,    αλλά και άλλα μουσικά κομάτια σε λατινοαμερικάνικους ρυθμούς που αποδίδονται επί σκηνής και χορευτικά. Η παρουσίαση αυτή καλύπτεται από τη συγχρονισμένη προβολή φωτογραφιών και βίντεο.

ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ – Η ΔΙΑΝΟΜΗ

Επιμέλεια – Επεξεργασία Κειμένου:       Ειρήνη Σκουλή

Σκηνοθετική επιμέλεια:                            Ευάγγελος Κάβουρας

Συμμετέχουν:

Κυριάκος Κυτούδης:         Πάβλο Νερούδα                               

Κατερίνα Σκλαβούνου:      Δημοσιογράφος

Ευάγγελος Κάβουρας:       Πάβλο Νερούδα σε νεαρή ηλικία - Απαγγελίες                                 

Σπύρος Μακρυγιάννης:     Πάβλο Νερούδα σε μέση ηλικία - Απαγγελίες

Ειρήνη Σκουλή:                  Μούσα - Απαγγελίες

Μουσικοί:                            Νεκταρία Παπαδημητρίου    (πιάνο)

                                              Στάθης Καραδημητρίου (ακορντεόν – πλήκτρα)

                                               Jorge Moya Haro             (κιθάρα)

Τραγούδι:                             Ράνια Σταματίου – Γιολδάση (σοπράνο)

                                               Jorge Moya Haro

Χορογραφία:                         Βάσω Τηλιοπούλου

Χορεύουν:                              Βάσω Τηλιοπούλου και η ομάδα των χορευτών της σχολής Chorus-Line

Επιμέλεια Video:                   Γιάννης Α. Κωστής

Σχεδιασμός φωτισμού:         Βλάσης Σκουλής                      

Επιμέλεια σκηνικού :            Δήμητρα Σκουφογιάννη                  

Γενική επιμέλεια – Οργάνωση : Μαρία Arfe' - Καρινάκη

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

            Γιός ενός σιδηροδρομικού υπαλλήλου  και μιας  δασκάλας , ο Νεφταλί Ρικάρντο Ρέγιες Βασοάλτο, γνωστός κατά κόσμον ως Πάμπλο Νερούδα γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου του 1904, στο  Παρράλ της Χιλής. Η μητέρα του πέθανε από φυματίωση δύο περίπου μήνες μετά την πρόωρη γέννηση του μικρού Νεφταλί.  Δύο χρόνια αργότερα ο πατέρας του αποφασίζει να μεταφέρει την οικογένεια στο Τεμούκο, μια μικρή πόλη στο Νότο της Χιλής, όπου παντρεύεται την Δόνια Τρινιντάντ Κάντια Μαρβέρδε (ελληνικής καταγωγής),  “φύλακα άγγελο” της παιδικής ηλικίας του Πάβλο, σύμφωνα με τον ίδιο. Σε ηλικία 16 ετών ολοκληρώνει τις σπουδές του στο Λύκειο Αρρένων του Τεμούκο και μετακομίζει στην πρωτεύουσα, το Σαντιάγο, για να σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία.  Έχει ήδη ξεκινήσει να γράφει και να δημοσιεύει ποίηση, με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Πάβλο Νερούδα, κρυφά από τον πατέρα του, ο οποίος, όπως όλοι σχεδόν οι πατεράδες, ονειρεύεται να τον δει γιατρό ή αρχιτέκτονα....

            Με το πλούσιο ποιητικό του έργο, που αριθμεί περί τις 7.000 σελίδες ποίησης,  ο Νερούδα   αγκαλιάζει τα πάντα, τον άνθρωπο μόνο του, τον άνθρωπο με τον άνθρωπο, τον άνθρωπο με την κοινωνία, τον άνθρωπο με το σύμπαν. Υπήρξε όμως και ένας από τους πιό θερμούς εραστές τόσο στη ζωή όσο  και στην ποίηση. Παντρεύτηκε τρεις φορές. Η τρυφερότητα και ο ερωτισμός που έκρυβε μέσα του  εκδηλώθηκαν από  τα πρώτα του κιόλας ποιήματα, τα είκοσι ερωτικά, που κυκλοφόρησαν το 1924 με τον τίτλο “Είκοσι ποιήματα Αγάπης και Ένα Τραγούδι Απελπισμένο” και τον έκαναν γνωστό σε όλο τον κόσμο, πουλώντας εκατομμύρια αντίτυπα.  Αλλλά και μέχρι το θάνατό του, το 1973,   η ποίησή του  δεν έπαψε  να δονείται  από την  τρικυμία που προκαλούσε στην ψυχή του ο απόλυτος  έρωτας.

            Όμως ο “αιώνια ερωτευμένος ποιητής”, όπως τον αποκάλεσαν,  είχε “συνθήκη αγάπης με την ομορφιά, αλλά και συνθήκη αίματος με το λαό”. Ταξίδεψε σα διπλωμάτης της χώρας του σε όλο τον κόσμο. Οι εμπειρίες του από τις εξαθλιωμένες ανθρώπινες μάζες στις χώρες της Ασίας που υπηρέτησε, τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα αλλά κυρίως η φιλία του με τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ισπανία, τον οδήγησαν ακόμη πιο κοντά στη μαρξιστική ιδεολογία.  Εξορισμένος από την πατρίδα του γνώρισε στο Κάπρι της Ιταλίας τη Ματίλντε Ουρούτια, την τρίτη σύζυγό του, που θεωρείται η πιο τραγουδισμένη γυναίκα στην ιστορία της ποίησης. Η ζωή του στο Κάπρι την περίοδο εκείνη αποτέλεσε θέμα για τη γνωστή βραβευμένη κινηματογραφική ταινία “Ο ταχυδρόμος”. Στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από τη μελοποίση του επικού Κάντο Χενεράλ (Οικουμενικό Τραγούδι) από το Μίκη Θεοδωράκη.

       Η ποίηση του Νερούδα είναι η ποίηση της αποκάλυψης. Στο λυρισμό του μεγάλου Χιλιανού ποιητή καθρεφτίστηκε ο 20ος αιώνας με τον όγκο του,  τις αντιφάσεις του, την τραγικότητα και την ελπίδα. Οι στίχοι του Νερούδα είναι σχεδόν πάντα γραμμένοι χωρίς ρίμα, χωρίς κανονικό μέτρο. Οι στροφές του δίνουνε διέξοδο η μία στην άλλη, θυμίζοντας τα κύματα του ωκεανού, που τόσο αγαπήθηκαν από τον ποιητή. Στροφές  μικρές, που μπορεί να αποτελούνται από μία ή δύο  λέξεις, ή που εκτείνονται σε όλη την περίοδο, που υποτάσσονται και δεν υποτάσσονται στο ρυθμό, όπως ακριβώς και τα κύματα του ωκεανού. Σ' αυτήν ακριβώς τη μη προκαθορισμένη φόρμα βρίσκεται η δημοτικότητα της ποίησής του. Ο Νερούδα είναι πάντα ο ίδιος. Ο Νερούδα είναι πάντα διαφορετικός. Σ' αυτή τη διαλεκτική -τη διαλεκτική του ωκεανού- βρίσκεται το μυστικό κάθε μεγάλου καλλιτέχνη.                                                                                                   

Σας παρακαλώ δείτε κι αυτό! Είναι ανάγκη.....

http://aromavanillias.blogspot.com/2011/05/blog-post_11.html
και εδώ επίσης...
http://health.in.gr/news/various/article/?aid=1231107672
Κάποιος έχει ανάγκη από πολλές πολλές αγκαλιές..... Μικρές ή μεγάλες δεν έχει σημασία... Ο καθένας ότι μπορεί.... Πολλές μαζί όμως κάνουν μια τεράστια.... Ένα δίχτυ ασφαλείας για κάποιον που πέφτει....