Επειδή το ζητήσατε πέρυσι...

....δείτε το έγκαιρα φέτος ανατρέχοντας στον παρακάτω σύνδεσμο! Είναι το πως κάνω εγώ το στεφάνι μου το Μαγιάτικο...
http://spirogyrismata.blogspot.com/2011/05/blog-post_04.html

Για να τιμήσω την Παγκόσμια ημέρα ποίησης...

    Δεν μπορούσα να λείπω σήμερα από εδώ! Έπρεπε να δώσω το παρόν αυτή την μέρα. Έπρεπε. Το Σάββατο θα έχουμε την δική μας ποιητική βραδυά όπως πέρισυ με την ομάδα Bookcrossing του Βόλου στις 18:30 στην "Αριάδνη" το καφέ που μας φιλοξενεί. Μέρες τώρα έψαχνα την έμπνευση... Ήθελα κάτι φρέσκο. Όχι παλιό ποίημα να ανακυκλώσω. Και πάνω που είχα απελπιστεί, ήρθε να με βρεί μέσα από μια φράση στο βιβλίο που διαβάζω τώρα, το "Άγιοι δαίμονες - Εις ταν Πόλιν" του Γιάννη Καλπούζου. Κι έτσι γεννήθηκε ένα ποίημα για την ίδια την ποίηση και την δημιουργία της...

Ποίησης γέννα

Πλάι στου μυαλού τον αργαλειό

γνέθω σ' αδράχτι νοερό

μνήμη τα νήματά σου

φτιάχνω κλωστές χρωματιστές

σκέψεις και θύμισες γλυκές,

μαύρες τα πιο πικρά σου...

Μετά στο υφάδι του μυαλού

μια εδώ, μια εκεί και μια αλλού,

σε εικόνες και σε ήχους,

όλες τις βάζω στη σειρά

κι έχω για χτένι την καρδιά 

υφαίνοντας τους στίχους...

Μ(π)αλωμένος γάμος, τρίτη ημέρα παραστάσεων...

    Αγαπημένοι μου φίλοι....
...μετά την πρεμιέρα και την δεύτερη ημέρα με πάνω από 150 άτομα την κάθε μιά, τα νέα ταξίδεψαν γοργά και σήμερα μια και Σάββατο με σχετικά καλό καιρό έγινετο αδιαχώρητο... Μέχρι και στα σκαλάκια και όρθιοι... Η αίθουσα σείονταν από τα γέλια... Φοβερή εμπειρία και ευτυχώς θα την ζήσω για άλλες 5 ημέρες... Πόσο θα ήθελα να γινόταν κάποιοι από εσάς να ήταν εδώ... Σας αγαπώ πάντα.

Υ.Γ. Δεν ξέρω γιατί αλλά έχω πρόβλημα να μπω στα σχόλια να γράψω, να σας απαντήσω... Απλά τα βλέπω από τον πίνακα ελέγχου... Δεν καταλαβαίνω αλλά μάλλον έχει πρόβλημα το Blog μου ή κάκιασε ο Blogger μαζί μου!

Μ(π)αλωμένος γάμος

Αγαπημένοι μου φίλοι....

Ξέρω ότι μοιάζει να σας έχω ξεχάσει αλλά δεν είναι έτσι... Μου λείπετε αφάνταστα. Όμως έτσι όπως κυλά η ζωή μου δεν έχω ευκαιρία να καλλιεργώ αυτό που ξεκίνησα με αυτό το blog. λπίζω πάντα να έρθουν καλύτερες μέρες και να μπορέσω να επιστρέψω δριμύτερος... Όμως ο πολιτισμός παραμένει το καταφύγιό μου. Από τον Αυγουστο ετοιμαζόμαστε με την θεατρική ομάδα που σχηματίσαμε με τον συν-δραπαίκτη  ευΆγγελο Κάβουρα να ανεβάσουμε μια υπέροχη κωμωδία που εκείνος εμπνεύστηκε... Ακολουθεί δελτίο τύπου και φωτό!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η θεατρική ομάδα ΔραΠαίκτες παρουσιάζει στο Κινηματοθέατρο Αχίλλειο και για 8 παραστάσεις (19, 20, 21, 22 & 26, 27, 28, 29 Ιανουαρίου στις 9.30μμ) με είσοδο ελεύθερη για όλους,  την κωμωδία  «Μ(π)αλωμένος γάμος» του Κάβουρα ευΆγγελου. Ο συγγραφέας μετέγραψε στο σήμερα και σε μια χώρα που χρεοκοπεί τα μονόπρακτα «Αρκούδα» - «Πρόταση Γάμου» του Τσέχοφ και «Μικροαστικοί Γάμοι» του Μπρεχτ φτιάχνοντας μια καινούρια σύγχρονη ιστορία με ενιαία πλοκή. Τραγελαφικές καταστάσεις και μυστήριο ξετυλίγονται μέσα από ήρωες που ζώντας τις αδυναμίες και τα λάθη τους καταλήγουν ακόμη και σε χορό μέχρι τελικής πτώσης. Για να ακολουθήσει η χρεοκοπία και οι αναπόφευκτες αποκαλύψεις. Ο τίτλος μπορεί να θυμίζει Λόρκα, αλλά τούτος ο γάμος δεν έχει αίμα, μόνο μπαλώματα λόγω της οικονομικής κρίσης που πλέον όλοι έχουμε νιώσει έντονα στο πετσί μας, και μαλώματα μεταξύ χαρακτήρων που είναι τραγικοί μες στην κωμικότητά τους και που τελικά τους συναντάς παντού γύρω σου. Αυτή η διασκευή ελευθέρων… ηθών είναι το τρίτο θεατρικό έργο του ευΆγγελου Κάβουρα που ανεβαίνει στο Βόλο (μετά το επιστημονικής φαντασίας θρίλερ «60» και το ιστορικό δράμα για τη λίμνη Κάρλα «Ήταυρος»). Οι «ΔραΠαίκτες» δημιουργήθηκαν το περασμένο καλοκαίρι με όραμα το ελεύθερο και δωρεάν θέατρο για όλους. Με αυτή την παρθενική τους παράσταση επιδιώκουν να μυήσουν το ευρύ κοινό στην κωμική γραφή των μεγάλων δραματουργών Τσέχοφ και Μπρεχτ. Να σημειωθεί ότι ο Τσέχοφ, ο οποίος έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε ελληνικό σχολείο, βίωσε την οικονομική πτώχευση του πατέρα του, ενώ ο Μπρεχτ τιμήθηκε για την αντιμιλιταρική του θεατρική πένα με διεθνές βραβείο για την ειρήνη. Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του ευΆγγελου Κάβουρα, η δραματουργική ανάλυση της Αγγελικής Νικολάου και παίζουν οι: Σόφη Ηλιάδη, Λεωνίδας Αχλαδιώτης, Χρήστος Οικονόμου, Γιάννης Τσιρώνης, Σπύρος Μακρυγιάννης, ευΆγγελος Κάβουρας, Μαρία Μπουρμπούλια, Μάρω Σαμαρά. Χορογραφεί η Σόφη Ηλιάδη, στην κονσόλα η Ελένη Καββαδία, μαγνητοσκοπεί ο Ευστάθιος Καραδημητρίου, φωτογράφηση από το Θάνο Μακρή, μουσικοηχητική επιμέλεια των ευΆγγελου Κάβουρα και Χρήστου Οικονόμου, κομμώσεις-μακιγιάζ του Λεωνίδα Αχλαδιώτη.

Κάτι που αξίζει...

   Άλλη μια προσπάθεια της εταιρείας Διοτίμα και Μούσες σαν το αφιέρωμα στον Πάμπλο Νερούντα στο οποίο είχα την χαρά να πάρω μέρος, αυτή την φορά αφιέρωμα στην αξέχαστη Μαρία Κάλλας. Όσοι μπορείτε από Βόλο και κοντά ελάτε να το δείτε. Αξίζει! Είδα τις πρόβες και κάτι ξέρω... 

  Κείμενα από την Ειρήνη Σκουλή που ύφανε και τον ιστό του αφιερώματος στον Νερούντα. Σκηνοθεσία από τον ίδιο με το αφιέρωμα στον Νερούντα σκηνοθέτη, τον Άγγελο Κάβουρα. Ακολουθεί το δελτίο τύπου!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ

η γυναίκα που έφυγε, η φωνή που μένει



ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΠΟΔΟΣΗ

ΜΕΡΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΑ ΟΠΕΡΕΤΙΚΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ



ΠΑΛΙΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΤΡΙΤΗ 15, ΤΕΤΑΡΤΗ 16 & ΠΕΜΠΤΗ 17 Νοεμβρίου 2011 στις 9.00μμ



Η αστική μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εταιρία “ΔΙΟΤΙΜΑ & ΜΟΥΣΕΣ”, που δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια στην πόλη μας στο χώρο της λογοτεχνίας αλλά και γενικότερα του πολιτισμού, παρουσιάζει την Τρίτη 15, Τετάρτη 16 και Πέμπτη 17 Νοεμβρίου στην Παλιά Ηλεκτρική (ώρα 9μμ) ένα θεατρικό έργο εμπνευσμένο από τη ζωή της μεγάλης Μαρίας Κάλλας. Η επιτυχία των δύο μουσικοθεατρικών αφιερωμάτων στους ποιητές Νίκο Καββαδία και Πάμπλο Νερούντα, που προηγήθηκαν, ώθησε τα μέλη της εταιρίας, και κυρίως την πρόεδρο Μαρία Αρφέ – Καρινάκη που είχε και την πρωτογενή ιδέα, να τολμήσουν να καταπιαστούν με ένα τεράστιο όνομα – θρύλο. Και αυτό βέβαια χρησιμοποιώντας ιστορικά και μυθοπλαστικά στοιχεία της μεγάλης ντίβας, όταν αυτή, προδομένη από τη φωνή της αλλά και από το μεγάλο της έρωτα, τον Αριστοτέλη Ωνάση, αποσύρεται ουσιαστικά από τη ζωή.



Η ιστορία αρχίζει όταν η Μπρούνα, η πιστή της καμαριέρα επιστρέφει στο σπίτι του Παρισιού λίγα χρόνια μετά το θάνατο της Κάλλας. Η σκόνη του χρόνου που έχει καθίσει πάνω στα παλιά έπιπλα αναδεύεται, οι χώροι που κρατούν καλά φυλαγμένες τις διαθήκες των αναμνήσεων ζωντανεύουν, τα πρόσωπα ξυπνούν και… Το έργο προσπαθεί να αποτυπώσει τις απλές και καθημερινές σκέψεις που πιθανόν να έκανε η μεγάλη ντίβα, όπως κάνουν όλες οι συνηθισμένες γυναίκες σε ανάλογες καταστάσεις. Τι σκεφτόταν η γυναίκα Μαρία Κάλλας όταν έμενε ολομόναχη στο δωμάτιό της, κρυμμένη πίσω από την κουρτίνα του παραθύρου της; Πώς εκφραζόταν και τι κουβέντιαζε με την καμαριέρα της όταν έκλεινε πίσω της η πόρτα του διαμερίσματός της στο Παρίσι, μακριά από τα φώτα της ράμπας και τα αδιάκριτα βλέμματα των παπαράτσι που την κυνηγούσαν; Αντέδρασε άραγε διαφορετικά στην προδοσία από μια απλή καθημερινή γυναίκα;



Αποσπάσματα από δηλώσεις της Μαρίας Κάλλας:

«Νιώθω τις ρίζες μου κομμένες, αν είχα ποτέ ρίζες! (…) Τι στο καλό είμαι; Όλος ο κόσμος είναι η πατρίδα μου, κι όλοι οι άνθρωποι του κόσμου είναι συμπατριώτες μου.»

«Πήγα σχολείο ως δεκατριών ετών(…) στη σκηνή ντεμπουτάρισα μόλις δεκατεσσάρων ετών. Ας το πούμε, λοιπόν, ότι μόρφωση δεν απέκτησα! Έτσι [δυστυχώς] είναι!»

«Είμαι τρομερά ντροπαλή, ιδίως στις δοκιμές. Δεν αντέχω να με κοιτάνε!»

(Χωρίς γυαλιά η Μαρία δεν έβλεπε ούτε ένα μέτρο μακριά) «Όχι, δεν μπορώ να δω το μαέστρο. Τα κάνω όλα με την ακοή μου και με το μουσικό μου κόσμο, διότι στη σκηνή δεν πρέπει να μαθαίνεις το ρυθμό, αλλά να τον αισθάνεσαι!»

«Οι γυναίκες έχουμε μια μεγάλη δύναμη που δεν τη χρησιμοποιούμε αρκετά: τη θηλυκότητα! Αν, απλούστατα, ξέραμε να είμαστε γυναίκες, θα είχαμε όλο τον κόσμο στα πόδια μας…»

«Δεν υπάρχουν πολλοί άνδρες που μπορούν να σταθούν δίπλα μου. Το να είσαι διάσημη μπορεί να είναι και μειονέκτημα…»

«Κι αν οι δρόμοι μας χωρίσουν με τον Αρίστο, θα υπάρχει ανάμεσά μας η αλληλοεκτίμηση.»

«Δεν την ήθελα αυτή τη σταδιοδρομία της star.»

«Που απέτυχα; Μα απέτυχα να ολοκληρωθώ ως γυναίκα, γιατί αυτό που πάντα επιθυμούσα περισσότερο από την επιτυχία ήταν να γίνω μητέρα…»



ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ: Το σενάριο είναι της Ειρήνης Σκουλή, που έχει πλέον ειδικευτεί θα λέγαμε στα βιογραφικά μουσικοθεατρικά αφιερώματα ιερών τεράτων του εγχώριου αλλά και παγκόσμιου στερεώματος. Η σκηνοθετική ματιά ανήκει στον Ευάγγελο Κάβουρα και την επιχειρεί μετά το επιτυχές ανέβασμα των θεατρικών του έργων Ήταυρος και 60 και τη σκηνοθετική επιμέλεια του αφιερώματος για τον Νερούντα. Συμμετέχει με την ποίησή της η Μαρία Αρφέ-Καρινάκη που είχε και τη γενική επιμέλεια-οργάνωση. Παίζουν: Μαρία Χαϊντούτη, Ειρήνη Σκουλή, Δήμητρα Σκουφογιάννη. Ακούγεται ο Κώστας Σταμούλης. Τραγουδάει η σοπράνο Γενοβέφα Ισήφη, ενώ στο πιάνο τη συνοδεύει η Μαρία Ζήφκου. Σκηνικό – Ζωγραφική – Κοστούμια: Στέλλα Καραγκούνη. Το φωτισμό σχεδιάζει ο Βλάσης Σκουλής. Η ηχογράφηση έγινε στο Studio A440 του Γιώργου Ζαγόρη, η φωτογράφηση από τον Στάθη Καραδημητρίου και η παραγωγή από την Α.Μ.Κ.Ε. “ΔΙΟΤΙΜΑ & ΜΟΥΣΕΣ”. Γενική είσοδος 10 ευρώ, (προπώληση στο κατάστημα PUBLIC) 8 ευρώ, φοιτητικό 5 ευρώ. Η ομάδα ευχαριστεί θερμά το Διοικητικό Συμβούλιο και το προσωπικό του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Δήμου Βόλου για όλες τις παρεχόμενες διευκολύνσεις.

Μια μέρα στο πάρκο

Περπατούσε αργά κατά μήκος του πάρκου βυθισμένος στις σκέψεις του. Μονολογούσε κάτι ακαθόριστο, κάτι για το νοίκι που έπρεπε να έχει πληρωθεί, κάτι για τις άνεργές του τσέπες. Θα τον περνούσαν για τρελό αν δεν ήταν τόσοι γύρω στην ίδια κατάσταση. Κύτταξε ένα γύρο κι ένα πικρό χαμόγελο αχνοφάνηκε στα χείλη του. Ναι! Δεν ήταν ο μόνος.

Σωριάστηκε σχεδόν στην άκρη από το παγκάκι κάτω από το βάρος της καρδιάς και των σκέψεών του. Ούτε που πρόσεξε το βιβλίο που ήταν δίπλα του. Εξακολούθησε να μονολογεί υπόκωφα πάντα στον κόσμο του.

“Συγνώμη”, η φωνή τον επανέφερε στην πραγματικότητα, “δικό σας είναι το βιβλίο;”

“Παρακαλώ, ποιο βιβλίο;”

“Αυτό εδώ δίπλα σας...” εξακολούθησε η γλυκιά φωνή που έκανε το βλέμμα του να σηκωθεί από το βιβλίο στην εξίσου γλυκιά κάτοχό της, μια κοπέλα γύρω στα 30.

“Α! Δεν το είχα προσέξει!” απάντησε ξαφνιασμένα... “Αλλά... να... θα μπορούσε να ήταν κατά κάποιο τρόπο... για λίγο!” πρόσθεσε βλέποντας την μικρή αυτοκόλλητη ετικέτα με το γνώριμο βιβλιαράκι που τρέχει...

“Τι εννοείτε;” ρώτησε και συμπληρώνοντας ένα “Μπορώ;” κάθισε στην άλλη άκρη, χωρίς να περιμένει την απάντησή του σ' αυτό το τελευταίο.

“Παρακαλώ!” είπε θέλοντας να προσπεράσει κάθε περιττή συζήτηση και αμέσως άρχισε να εξηγεί... “Βλέπετε είμαι bookcrosser ή αν προτιμάτε βιβλιοαπελευθερωτής. Θα μπορούσε να είναι ένα από τα βιβλία που εγώ ελευθέρωσα, όμως όχι, αυτό εδώ δεν το άφησα εγώ εδώ. Μάλιστα ούτε καν το πρόσεξα έτσι όπως ήμουν μόλις ήρθα εδώ... Τι αστείο.”

“Βιλιοαπελευθερωτής; Άλλο πάλι κι αυτό. Δηλαδή;”

“Κάποτε μια Λαρισαία φίλη μου, μου μίλησε για τους bookcrossers και μου είπε ότι πρέπει να πάω να γνωρίσω την ομάδα της πόλης μου και ότι είναι σίγουρη ότι θα μου αρέσει πολύ. Όταν μια φορά είπε ότι θα έρθει κι εκείνη στην συνάντηση πήγα περισσότερο για να δω εκείνη που είχα καιρό να δω. Και μαγεύτηκα.”

“Τι ήταν αυτό που σας μάγεψε; Από τον τρόπο που μου τα λέτε μου έχετε κεντρίσει το ενδιαφέρον!”

“Η ομάδα, ο ενθουσιασμός του επί κεφαλής της ο Χρήστος, η ίδια η ιδέα του bookcrossing!”

“Τελικά τί είναι αυτό;”

“Να! Όλοι μας όσοι διαβάζουμε έχουμε αρκετά βιβλία. Τα περισσότερα μετά την απόλαυση που μας χαρίζουν τα φυλακίζουμε σε ένα ράφι στην καλύτερη, αν δεν καταλήξουν σε ένα κουτί στην αποθήκη όπως κάποια δικά μου μετά από μια μετακόμιση. Δεν τα πιάνουμε ποτέ ξανά ούτε για ξεσκόνισμα... Όμως αυτά έχουν ψυχή κλεισμένη μέσα τους. Έχουν τόσες συγκινήσεις να δώσουν ακόμα, αν όχι σε εμάς σε άλλους που δεν συναντήθηκαν ακόμα μαζί τους!”

“Πολύ όμορφη σκέψη να δίνετε ψυχή σε ένα βιβλίο! Και αυτό το τελευταίο που είπατε, φοβερό... Να δώσουν συγκινήσεις σε άλλους που δεν συναντήθηκαν ακόμα μαζί τους! Με εντυπωσιάζετε!”

“Βλέπετε, όταν διαβάζουμε κάτι που μας αρέσει και μας συγκινεί, πιστεύω ότι αυτή η συγκίνηση που μας μεταφέρει μετατρέπεται σε κάποια μορφή ενέργειας που διαποτίζει με την σειρά της και τις σελίδες του συγκεκριμένου βιβλίου, δίνοντάς του λίγο από την ψυχή μας. Αν αυτό το βιβλίο το συγκεκριμένο, όχι ο τίτλος, αλλά το ίδιο το βιβλίο, ταξιδέψει από χέρι σε χέρι, από τόπο σε τόπο με την δική μας βοήθεια, θα δώσει περισσότερες συγκινήσεις σε περισσότερους ανθρώπους ενώ ταυτόχρονα θα δίνει λίγο από τους προηγούμενους αναγνώστες του στους νέους και θα παίρνει κάτι από αυτούς για τους επόμενους...”

“Και πως νομίζετε ότι το κάνει αυτό; Πείτε μου γιατί τώρα μαγεύτηκα κι εγώ!”

“Εσείς δεν δακρύσατε ποτέ διαβάζοντας κάτι; Δεν ξέφυγε ποτέ κάποιο δάκρυ σας πάνω στην σελίδα και στέγνωσε εκεί; Δεν κάνατε κάποια μικρή μολυβιά; Δεν υπογραμμίσατε ποτέ κάτι;”

“Τώρα που το λέτε, ναι... Τώρα καταλαβαίνω καλά... Θέλετε να πείτε ότι αν κάποιος άλλος πάρει το συγκεκριμένο βιβλίο και το διαβάσει σίγουρα θα ανίχνευε το στεγνωμένο δάκρυ, τις μικρές μολυβιές, τις λέξεις που υπογράμμισα κι έτσι θα πάρει κάτι και από μένα. Και αυτό...”

“Ναι αυτό θα τον συγκινήσει περισσότερο από ότι το ίδιο βιβλίο αν ήταν καινούργιο. Ένα βιβλίο μας ταξιδεύει κι αν το βοηθήσουμε κι εμείς να ταξιδέψει, παίρνουμε και δίνουμε περισσότερη χαρά. Αφήστε που μπορεί να παρακολουθήσουμε το ταξίδι του από το διαδίκτυο.”

“Και πως γίνεται αυτό; Εγώ έχω σύνδεση στο διαδίκτυο!”

“Λοιπόν ακούστε! Αυτό το βιβλίο σας αρέσει;”

“Μα ναι, γι' αυτό σας ρώτησα...”

“Υπέροχα! Τότε πάρτε το! Ήταν εδώ και μάλλον περίμενε εσάς! Εγώ ότι είχα να σας πω το είπα. Η ετικέτα μέσα στο βιβλίο θα σας πει τα υπόλοιπα. Ποιος το άφησε για πρώτη φορά και που, τι να κάνετε για να μάθετε ποιοι άλλοι το διάβασαν και τι σκέφτονται γι' αυτό, πως θα πείτε εσείς την γνώμη σας και το τι συνέβει όταν ήταν στα χέρια σας, πως θα μαθαίνετε εσείς για το ταξίδι του μετά που θα το αφήσετε να φύγει για άλλους αναγνώστες... Γιατί θα το αφήσετε ελεύθερο, έτσι δεν είναι;”

“Τέλεια ακούγεται! Ευχαριστώ! Θα κάνω ότι λέει. Μου φαίνεται ότι ανοίξατε έναν ολόκληρο κόσμο μπροστά μου!”

“Η αλήθεια είναι πως έτσι ένιωσα κι εγώ τότε! Λοιπόν θα χαρώ να μάθω νέα σας μέσω του φόρουμ στην ιστοσελίδα μας και θα ήθελα να σας δω στην επόμενη συνάντησή μας. Μια φορά τον μήνα βρισκόμαστε για καφέ και κουβεντούλα. Θα είστε ευπρόσδεκτη.”

“Ευχαριστώ πάρα πολύ. Μαρίνα.” είπε τείνοντάς του το χέρι. “Μάλλον θα τα πούμε σύντομα κύριε...”

“Σπύρο. Για τους φίλους του bookcrossing Drmakspy... Τα λέμε λοιπόν!” έκλεισε με ένα χαμόγελο και μια χειραψία και απομακρύνθηκε ήσυχα όπως ήσυχα κι αθόρυβα είχε απομακρυνθεί και η προηγούμενη μελαγχολία του ενώ εκείνη πάντα εκεί στο παγκάκι άρχιζε να διαβάζει την ετικέτα που κρυβόταν κάτω από το εξώφυλλο μυούμενη στα μυστικά του bookcrossing. Για άλλη μια φορά ένα βιβλίο άλλαξε τις στιγμές από την ζωή του, ίσως τις στιγμές από δυο ζωές.

100.000 χιλιάδες ποιητές για την αλλαγή

    Αγαπημένοι μου και παραμελημένοι φίλοι... 

   ...Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία ανάρτηση. Οι λόγοι αποχής, σας είναι λίγο ως πολύ γνωστοί. Η έλλειψη προσωπικής σύνδεσης, η ανεργία με ότι επακολουθεί, η ψυχική κούραση, το μαύρο γύρω μας κι όλα αυτά που σου πνίγουν την έμπνευση για κάτι καλό... 

    Να όμως που μια εκδήλωση τάραξε τα νερά κι έγινε αφορμή να ξαναγράψω προκειμένου να πάρω μέρος σε αυτήν. Δεν ξέρω αν οι ρίμες μας άλλαξαν κάτι σ' αυτόν τον άσχημο κόσμο που φτιάξαμε, όμως εμείς προσπαθήσαμε. Εμείς δηλώσαμε παρόντες και δείξαμε ότι είμαστε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλον... Ο Βόλος ήταν μια από τις 500 περίπου πόλεις από πάνω από 55 κράτη που συμμετείχαν, η πρώτη στην Ελλάδα που έσυρε το χορό και τον μεταλαμπάδευσε σε άλλες 3 - 4 πόλεις εδώ, στην εκδήλωση 100.000 ποιητές για την αλλαγή. Όσο για μένα πήρα μέρος με όσα ακολουθούν...

Η μηχανή του κιμά

Μικρός σε χάζευα στον πάγκο εκεί στημένη,

κομμάτια κρέας να τραβάς στα σωθικά σου

κι ήταν σαν θαύμα από την άλλη την μεριά σου

φρεσκοκομμένος ο κιμάς να βγαίνει.

Τώρα μεγάλωσα και τα κρυμμένα μυστικά σου

δεν είναι πια μυστήριο, δεν ξέρουν από θαύμα,

κι αληθινά δεν το θυμάμαι αν ήταν τραύμα

σαν έμαθα για τα μαχαίρια στην καρδιά σου.

Όμως μεγάλωσες κι εσύ μαζί με μένα

σ' αυτό που έγινε παγκόσμιο κρεοπωλείο

και τώρα αλέθεις σ' όλο σου το μεγαλείο

χώρες, ανθρώπους, ιδανικά και όνειρα χαμένα.

Έλα κι εσύ

Μ' ένα χαμόγελο και δίχως φασαρία,

με την αγάπη για σημαία κι οδηγό μου,

μ' όπλα δυο ρίμες, πάω να γράψω ιστορία...

Έλα κι εσύ και στάσου στο πλευρό μου!

Ας σχηματίσουμε μαζί μια αλυσίδα

που με δεσμά πιο ιερά θα μας ενώσει,

θα ξαναδώσει στην ψυχή μας την ελπίδα

κι από τ' ανίερα δεσμά θα μας λυτρώσει.

Να ξαναβρούμε τ' αγαθά πού όλοι ποθούμε

αλληλεγγύη, ανθρωπιά, δουλειές, ειρήνη,

απ' το παγκόσμιο τέρας επιτέλους να σωθούμε...

Έλα μαζί μου, ποια άλλη λύση σού 'χει μείνει;

Την δύναμή μας στην ενότητα θα βρούμε

είναι ισχυροί μα λίγοι οι εχθροί μας,

χωρίζοντάς μας χρόνια πια μας πολεμούνε

και βάφουν γκρίζα την πολύχρωμη ζωή μας.

Πάρε τους στίχους σου για όπλο και ασπίδα

κι όλοι μαζί στους δρόμους πάλι ας βγούμε,

πάρε απ' τον ήλιο μια χρυσή του ηλιαχτίδα,

κι έλα να αλλάξουμε τον κόσμο αυτό που ζούμε

Σήκω!

Μην αμφιβάλλεις ότι κάτι θα αλλάξει

αν μ' ένα στίχο το κεφάλι σου σηκώσεις

κι ενάντια στην παγκόσμια τους την τάξη

με θάρρος το ανάστημα υψώσεις.

Δεν είσαι μόνος είμαι πλάι σου αν θελήσεις

κι άλλοι χιλιάδες θε να έρθουνε κοντά μας

αν την μιζέρια εκεί στον καναπέ σου αφήσεις

να κυνηγήσουμε μαζί τα όνειρά μας.

Κι ένας εσύ, ένας εγώ κι άλλοι στο δρόμο

κάποιοι εδώ, κάποιοι εκεί σ' άλλες πατρίδες

με άλλη γλώσσα, άλλα ήθη κι άλλο νόμο

κρύβουμε όλοι μας τις ίδιες τις ελπίδες.

Σήμερα είμαστε μαζί εκατό χιλιάδες

ίσως και πιότεροι ποιος άραγε να ξέρει

κι ένα ποτάμι απ' τις δικές μας τις αράδες

την άνοιξη στον κόσμο θε να φέρει...