Όλοι κάποτε επιστρέφουν...

Όλοι κάποτε επιστρέφουν... 

Ξέρεις; 

Όλοι κάποτε επιστρέφουν... 

Κάποιος απλά να ξαναπεί

"απ' την ζωή σου έχω φύγει".

Κι άλλος σε σέ θα ξαναρθεί

τι απ' την καρδιά σου ακόμα λίγη

θε να σπαράξει

πριν μακρυά πάλι πετάξει....

Κι άλλος ακόμα να σου κλέψει

χαμόγελο -αυτό το τελευταίο-

ή τελευταίο ένα δάκρυ να κουρσέψει...

Και θα 'ρθει άλλος πίσω μ' ένα ψέμμα,

χωρίς εσένα πιο καλά τώρα ότι ζει

τι κι αν πεθαίνει μέσα του για σένα...

Η περηφάνια δεν αφήνει να το δει...

Κάποιος να πεί πως σ' αγαπούσε

μα τώρα πια δεν σ' αγαπά

κι άλλος την ζεστασιά ποθούσε

που έχει η δική σου αγκαλιά

κι αλλού δεν βρήκε..

Και κάποιος πάλι να σε βρίσει

στον δρόμο να γυρίσει μπήκε

αν η ανοχή σου τον αφήσει,

ήρεμα κι αδιάφορα,

λόγια να λέει διάφορα.

Μα σαν συγνώμη κάποιος έρθει να ζητήσει

και της καρδιάς χτυπά την πόρτα να ανοίξει,

δίχως εσένα, αν με δάκρυ μολογήσει,

πως δεν μπορεί μπροστά η ζωή του να τραβήξει,

χωρίς εσένα μόνο σύννεφα του γνέφουν...

άραγε τότε τι θα κάνεις;

Ξέρεις; 

Όλοι κάποτε επιστρέφουν...

Παγκόσμια ημέρα ποίησης με... Ανοιξιάτικη βροχή

   Χθες ξεκίνησα για την ποιητική βραδιά μας... Χωρίς ομπρέλλα... Γύρισα πίσω μετά τις πρώτες χοντρές στάλες... Η βροχή με σταμάτησε για λίγο... Ίσα να της γράψω λίγους στίχους πριν φύγω... Αυτούς...

Ανοιξιάτικη βροχή

Ω ανοιξιάτικη βροχή, δεν σε φοβάμαι,
είναι οι σταγόνες σου γεμάτες καλοσύνη!
Σαν δάκρυα είναι χαράς οπού ξεσπάνε,
σαν ευλογία αποδεκτή μ' ευγνωμοσύνη.

Έρχεσαι απρόσμενα και βάζεις την ποδιά σου
τον βρώμικό μας κόσμο να ξεπλύνεις
που ύστερα απ' το φουριόζο αυτό το πέρασμά σου
λάμψη καινούρια πάντα ξέρεις να του δίνεις.

Να 'ναι για λίγο καθαρός μπρος στην ματιά μας
όσο προλάβουμε πριν πάλι να μαυρίσει
πιο υποφερτός να 'ναι χωρίς τα κρίματά μας
μέχρι και πάλι το σκοτάδι να τον ντύσει...

   Ήταν η ποιητική βραδιά της ομάδας μας Bookcrossing του Βόλου... Μια από εκείνες τις αξέχαστες... Τα είχε όλα... Αθρόα προσέλευση, ποιότητα, πολλή μελοποιημένη ποίηση με την εξαιρετική φωνή του Νίκου Ιακωβίδη με τον ίδιο σε κιθάρα ή μπουζούκι και την συνοδεία της Μαριάννας Σαμαρτζή στα πλήκτρα, ιδιαίτερο αφιέρωμα στον Καβάφη από την υπέροχη Αμαλία Γκιζά, "αφορισμούς" του Καζαντζάκη από την ζεστή φωνή της Δήμητρας να παρεμβάλλονται  ζεστασιά, μια μεγάλη συγκίνηση και έκπληξη από την παρουσία και τον λόγο ενός παιδιού της 1ης λυκείου που λατρεύει τον Καβάφη, ένα έξοχα φτιαγμένο βιβλιαράκι με όλα τα ποιήματα-τραγούδια ώστε όλοι να συμμετέχουν με την φωνή τους και πολλά πολλά που δεν περιγράφονται... Δείτε κι εδώ τις φωτογραφίες από τις φίλες μου Άντα Αλεξίου και Εύα Καλαϊτζάκη από την βραδιά αυτή...

Γενική άποψη προς την "σκηνή". Στο μικρόφωνο η Άννα Μαρία, στο τραπεζάκι η Δήμητρα, στην κιθάρα ο Νίκος, στην γωνίτσα στα πλήκτρα η Μαριάννα και όρθιος ό Χρήστος η ψυχή του βολιώτικου Bookcrossing!

Το οπισθόφυλλο από το βιβλιαράκι αναμνηστικό!

Άποψη προς την είσοδο... Στο τέλος διώχναμε κόσμο... 

Η αφεντιά μου άνοιξα τις απαγγελίες με ένα ποίημα της Κατίνας Βλάχου και τον επίμονο θάμνο μου.... 

Η υπέροχη ηθοποιόςΑμαλία Γκιζά στο αφιέρωμα στον Καβάφη ενώ μπροστά μου (εκεί στην γωνίτσα είμαι) ο μικρός Δημήτρης κρέμεται από τα χείλη της απαγγέλλοντας από μνήμης μαζί της!!!!!!

   

Φταίγαν τα τραγούδια

   Όταν εργαζόμουν στο Ιασώ Θεσσαλίας, για το μικρό διάστημα που εργάστηκα εκεί, γνώρισα μεταξύ άλλων και την Αλεξάνδρα. Η Αλεξάνδρα εργάζονταν στο αρχείο το οποίο στεγάζεται στο υπόγειο όπου και το φαρμακείο. Σε συζήτησή μας της είχα αναφέρει για το Bookcrossing και τις δραστηριότητες της τοπικής ομάδας σε παρουσιάσεις βιβλίων, ιδιαίτερα συμπολιτών μας αν και όχι μόνο. Τότε εκείνη μου μίλησε για τον φίλο της και συμπολίτη μου Δημήτρη Θεολόγου και το βιβλίο του ρωτώντας με αν θα θέλαμε να του οργανώσουμε μια παρουσίαση. Της είπα ευχαρίστως, μετέφερα τα νέα στην ομάδα, όπως και έλαβα σύντομα αντίγραφο του βιβλίου “Φταίνε τα τραγούδια” μέσω Αλεξάνδρας. Το γεμάτο πρόγραμμά μας δεν επέτρεπε μέχρι τώρα να πραγματοποιηθεί η υπόσχεσή μου. Και πάνω στην δρομολόγηση της κατάστασης, η ίδια πρόταση έρχεται κι από την Δανάη Πίκουλα, δημοσιογράφο της τοπικής “Θεσσαλίας” και μέλος της ομάδας.

   Ένα βιβλίο βγαλμένο από την ζωή αυτό του Δημήτρη, εναλλάσσει την αφήγηση της ιστορίας του πατέρα του και της οικογένειας από την Νέα Ιωνία Βόλου ως την Αθήνα, με την ποίηση και τα τραγούδια στα οποία αναφέρεται το κείμενο. Μια ταβέρνα, η “Παπαρούνα”, γίνεται το κέντρο του κόσμου για τον μπάρμπα Νίκο και την Βαγγελιώ του κι από εκεί ήθελε να γεμίζει με νοστιμιά και τραγούδια τον κόσμο βγάζοντας και τα προς το ζην. Μέχρι που το παράξενο για την εποχή όνομα τραβάει αρνητικά την προσοχή του καθεστώτος που γρήγορα φροντίζει να μαραθεί η “Παπαρούνα” και ο μια φορά πρόσφυγας μπάρμπα Νίκος να γίνει δεύτερη φορά πρόσφυγας στην ίδια του την χώρα...

   Ο όμορφος χώρος “Αριάδνη” στο Μεταξουργείο Ν. Ιωνίας Βόλου γέμισε γρήγορα κόσμο το βραδάκι της Κυριακής 3 Μαρτίου. Η αποτελεσματική προβολή μέσω του τύπου, η υποστήριξη από το βιβλιοπωλείο “Γράμματα” των αγαπημένων μου πνευματικών αδελφών (οι γονείς μου βάφτισαν και τους δύο) Απόστολου και Σπύρου Αγιώτη, η συμμετοχή του ιδιοκτήτη της Αριάδνης Νίκου Ιακωβίδη με την υπέροχη φωνή του και με την εξίσου υπέροχη φωνή της Ελεάννας Βαρελά σε γνωστά αγαπημένα τραγούδια, το γεγονός ότι ο κόσμος γνωρίζει σιγά σιγά την ποιότητα όσων με μεράκι κάνουμε, γέμισαν από νωρίς το χώρο. Και το ταξίδι άρχισε...

    Η Δανάη ξεκίνησε με το βιογραφικό του Δημήτρη. Τον λόγο έλαβε ύστερα ο Αντώνης Αντωνίου φίλος του Δημήτρη να μας μιλήσει για εκείνον. Μετά αρχίσαμε τις απαγγελίες ο ίδιος ο Δημήτρης, εγώ και η γλυκύτατη Δήμητρα Σκουφογιάννη, αγαπημένο και ενεργότατο μέλος της ομάδας μας. Απαγγελίες και αναγνώσεις κειμένων με προσοχή, αγάπη και χρώμα, διανθίζονταν με το αντίστοιχο “υπαίτιο” τραγούδι από τον Νίκο ή την Ελεάννα ! Και όλοι σιγοτραγουδούσαμε μαζί τους σε μια γεμάτη συγκίνηση ατμόσφαιρα. Ήταν ένα όμορφο ταξίδι για όλους αυτή η βραδιά. Οι απλοί στίχοι του Δημήτρη μίλαγαν για την δεκαετία του '60 με εικόνες και μνήμες, για τα τραγούδια και για τις λαϊκές φωνές της εποχής. Φωνές και τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε εκείνα τα χρόνια. Έφταιγαν αυτά τα τραγούδια για το βιβλίο... Έφταιγαν αυτά που ο Δημήτρης έγραψε κάτι που έμοιαζε με κάτι δικό μου προς μεγάλη μου έκπληξη όταν το ανακάλυψα....

Θέλει να νιώσεις τις ανθρώπινες στιγμές

που μέσα κρύβουνε τα ζόρια τις χαρές

θέλει ο νους να πλέξει αλήθειες στην καρδιά

με υφάδι ζόρικο των στίχων το σεβντά.

(Το καλντερίμι της ψυχής) Δ. Θεολόγου 27/02/08

   Έφταιγαν αυτά που βρεθήκαμε, που συγκινηθήκαμε, που ζήσαμε αυτές τις στιγμές... Και αυτές οι στιγμές έφταιξαν για αυτό που αυθόρμητα, κατά την διάρκεια της παρουσίασης έγραψα και χάρισα στον Δημήτρη...

Απόψε η νύχτα

Απόψε γέμισε η νύχτα μου τραγούδια

γέμισε στίχους από άλλη εποχή

ποτίστηκαν με δάκρυ τα λουλούδια

στη γλάστρα μου βαθιά μες την ψυχή.

Με πιάσαν τα στιχάκια από το χέρι

μαζί ανεβήκαμε της μνήμης τα σκαλιά

στα παιδικά με γύρισαν τα μέρη

στης μάνας μου ξανά την αγκαλιά.

   Μόνο αυτή την έμπνευση να κρατήσω από την βραδιά, δεν φτάνουν τα λόγια για να ευχαριστήσω τον υπαίτιο Δημήτρη Θεολόγου και το “Φταίνε τα τα τραγούδια” του. Όμως η βραδιά, μου άφησε πολλά πολλά περισσότερα για να αναπολώ. Σε ευχαριστώ Δημήτρη, καινούργιε φίλε μου....

Ο επίμονος θάμνος

Ο επίμονος θάμνος

Μέρα μουντή απ' τ' ουρανού το δάκρυ

μέρα που μέσα σου η ελπίδα αργοπεθαίνει

και ξάφνου εκεί στου δρόμου κάποιαν άκρη

ντυμένος φούξια ένας θάμνος επιμένει

Έρχεται η άνοιξη φωνάζει μες στο χρώμα

έρχονται μέρες πιο ζεστές, να μην λυγίσεις,

το βλέμμα σήκωσε απ' το βρεγμένο χώμα,

τη φλόγα μέσα σου να σβήσει μην αφήσεις

Όσο βαρύς κι αν είναι κάθε σου χειμώνας

εγώ θα βάζω αυτό το όμορφο σακάκι

μέχρι δειλά κάποιο λουλούδι ανεμώνας

την άνοιξη να φέρνει στο σοκάκι

Έτσι μου φάνηκε ο θάμνος πως μιλούσε

μ' αυτή την φούξια ζωηρή φωνή του

κι εκεί που η ελπίδα μου αργά ψυχορραγούσε

της ξαναέδωσε ζωή απ' τη ζωή του 

Και να και το "επίσημο" video της εκδήλωσης "Εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής Χρωματίζοντας όνειρα"

....Εδώ και το μελοποιημένο από τον Παναγιώτη Μπερλή ποίημά μου ακούγεται καλύτερα...

http://youtu.be/ld9hovRWYOo

Από τα Εγκαίνια Έκθεσης Ζωγραφικής - Χρωματίζοντας όνειρα

http://www.youtube.com/watch?v=zMwReoQ4elk

Βίντεο και κείμενό μου πάνω στο οποίο πλέξαμε τα ποιήματα στην πανέμορφη εκδήλωση την Παρασκευή 08/02/2013

    Φίλοι μας καλωσήλθατε...

   Απόψε θα σας πούμε μια ιστορία. Μια αληθινή ιστορία. Μια ιστορία αγάπης και ανταλλαγής ανάμεσα στον Βόλο και την Κέρκυρα. Μια ιστορία για χρώματα, λέξεις και νότες. Για μπογιές, στίχους και μελωδίες. Για πίνακες, ποιήματα και τραγούδια. Για το πως η μια τέχνη συνάντησε κάθε μια από τις άλλες και παίζοντας μαζί το ερωτικό τους παιχνίδι σκάρωναν ένα “παιδί”... Και υπάρχουν πολλά από αυτά τα “παιδιά” εδώ μαζί μας απόψε...

   Όσον αφορά σε εμένα, όλα ξεκίνησαν όταν έλαχε να κερδίσω ένα βιβλίο. “Ψίθυροι στους τοίχους”. Της Κερκυραίας συγγραφέως Κατίνας Βλάχου. Έχοντας βιώσει μια ολιγόμηνη διαμονή εργαζόμενος στην Κέρκυρα, ένιωσα ξανά μέσα από τις σελίδες του και την υπέροχη γραφή της Κατίνας να βυθίζομαι στις εικόνες του νησιού. Αγάπησα το βιβλίο και έκανα ότι μπορούσα για να φέρουμε σαν ομάδα bookcrossing την Κατίνα στον Βόλο, για να γνωρίσουμε έναν υπέροχο άνθρωπο που εκτός από συγγραφέας αποδείχθηκε στα μάτια μας μια εξαιρετική ποιήτρια. Η φιλία που γεννήθηκε διατηρήθηκε ακέραια χάρη και στο διαδίκτυο.

   Στην ίδια ομάδα ήρθαν κάποια μέρα η Αγγελική και ο Παναγιώτης. Ένα ζευγάρι που είχε ήδη παντρέψει την ζωγραφική με την μουσική στην δική του ζωή. Η Κέρκυρα επανεμφανίζεται στην ζωή μου και μέσα από τους πίνακες της Αγγελικής. Κάποια στιγμή η οργανώτρια σε τοπικό επίπεδο των 100.000 ποιητών για την αλλαγή σκέφτηκε μια έκθεση ζωγραφικής όπου κάθε πίνακας θα ενέπνεε ένα ποίημα στην ψυχή όποιου ποιητή ήθελε να πάρει μέρος. Σκέφτηκα να πω στην Αγγελική να λάβει μέρος. Κι όταν μου έδειξε τον πίνακα με τον οποίο θα συμμετείχε οι στίχοι φούσκωσαν μέσα μου και πρίν φτάσω φεύγοντας στο αυτοκίνητο ένα ποίημα είχε ήδη γεννηθεί. Κι αυτό το γυμνό μωρό έμελλε να το ντύσει με τα πιό όμορφα ρούχα, μια πανέμορφη μελωδία ο Παναγιώτης.

  Ηλιοβασίλεμα

Την δύση αυτή που ζούμε μην φοβάσαι

άσε την νύχτα να σκεπάσει και τον Άδη

πως ξημερώνει πάντα να θυμάσαι

ενώ η ζωή θεριεύει στο σκοτάδι...

Έβαλα θάλασσα από στίχους να δροσίζει

γόνιμο κάπου ξεχασμένο ακρογιάλι...

Θά 'ρθει πρωί και θα το δεις θ' ανθίζει

μέσ' απ' το κύμα η ελπίδα μας και πάλι...

Όταν η νύχτα πλησιάζει μην τρομάζεις

σκέψου στο φως που φεύγει κάτι νέο

κακό στο νου σου τέτοιες ώρες πια μην βάζεις

δώσε στον κόσμο την αυγή κάτι ωραίο.

   Η αλληλεπίδρασή μας αυτή δεν σταμάτησε εκεί. Όταν είδα για πρώτη φορά τις “πεταλούδες” στους πίνακες της Αγγελικής δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ τις “πεταλούδες” στα ποιήματα της Κατίνας. Έτσι μεσολάβησα σε αυτόν τον ευτυχισμένο γάμο. Και μια ωραία μέρα η Κατίνα δημοσιεύει στο διαδίκτυο αυτό το υπέροχο ποίημα....

Πείτε του ήλιου

Ποιός έβαψε με μαύρο χρώμα

απόψε τα όνειρα

κι ο ύπνος έγινε πηχτό σκιτάδι;

Πείτε του ήλιου

πιο νωρίς να φέξει.

Ο κόσμος πείτε του

χωρίς όνειρα με χρώμα

δεν μπορεί

ούτε τις νύχτες του

ν' αντέξει.

   Και τότε ένιωσα την ανάγκη να απαντήσω στην έκκλησή της αυτή με άλλους στίχους...

Χρωματίζοντας όνειρα

Θα πω του ήλιου να ξυπνήσει πιο νωρίς

να πάρει ευθύς παλέτα και πινέλα

και συ μαζί μου αν θέλεις και μπορείς

να βάψουμε τα όνειρά μας έλα.

Δεν θέλω πια, δεν το αντέχω, δεν μπορώ,

άσπρα και μαύρα νά 'ν τα όνειρα που κάνω

βόηθα και συ να πάμε κόντρα στον καιρό

βάλε κι εσύ λιγάκι χρώμα παραπάνω.

Κι όταν ξανά θα γείρει ο ήλιος δυτικά

δεν θα 'χει η νύχτα που θα ΄ρθει τόσο σκοτάδι

θα την φωτίζουν πια τα όνειρα γλυκά

που θά χει αγγίξει απ' τα πινέλα μας το χάδι..

   Ο τίτλος πήγαζε από τους ίδιους τους στίχους. Κι όταν δημοσίευσα το ποίημα, η Αγγελική μου ζήτησε να “δανειστεί” τον τίτλο και ίσως το ποίημα για την έκθεση αυτή που τώρα μας έφερε κοντά όλους εμάς. Εννοείται πως ήταν για μένα μέγιστη χαρά και τιμή. Πόσο μάλλον που αυτό το ποίημα γέννησε έναν πίνακα... Και μιά και η Αγγελική “Εσχάτως” είχε τον ίδιο έρωτα με τις πεταλούδες όπως και η Κατίνα μου ζήτησε να μεσολαβήσω για να έρθουν εδώ τα σχετικά της ποιήματα. Η ανταπόκριση από Κέρκυρα ήταν άμεση...

Εσχάτως

Εσχάτως

στη μέση του χειμώνα

έρωτα έχω με τις πεταλούδες

Όλες

Και με την λέξη τους επίσης

Με γοητεύει του συνδυασμού το εύηχο

-πετώ....λουλούδι-

και το άυλο, σχεδόν, των νοημάτων

Η ελαφράδα κι η αμεριμνησία

το ακαταλόγιστο τόσων χρωμάτων

με μαγεύει

Με παρρησία ψυχής

-ψυχή κι εγώ-

γονυπετής

τ' όψιμο τούτο πάθος

καταθέτω

στην ανείπωτη ομορφιά τους

Μόνο με δάκρυα χαρμολύπης

θα χαϊδεύω τα φτερά τους

αν κάποτε έρθει η Άνοιξη

που εσύ θα λείπεις

   Όμως κι εγώ διαβάζοντας στο μήνυμα της Αγγελικής το θέμα της έθεσης “πεταλούδες και μονοπάτια” δεν μπορούσα να μείνω ασυγκίνητος... Και να τι σκάρωσα...

Ονείρου μονοπάτια

Σε μονοπάτια ονειρικά θε να βρεθώ

που χνάρια ποιητών έχουν χαράξει

ή που πινέλο κάποιο μαγικό

σε πίνακα με χρώματα έχει στάξει...

Με πεταλούδες να πετούν εδώ κι εκεί

ανέμελες στα διάφανα φτερά τους

όπως στα όνειρα που έκανα παιδί

και να γλυκαίνει μου η ψυχή απ' την θωριά τους...

Δεν ξέρω όμως να κάνω ζωγραφιές

να ζωγραφίζω ξέρω με τους στίχους

κι εκείνα που άλλοι φτιάχνουν με μπογιές

γεμίζουνε το είναι μου με ήχους...

Κάθε εικόνα που μ' αγγίζει στην ψυχή

γίνεται λέξεις που ολόγυρα πετούνε

μέχρι η σειρά τους φτάσει στο χαρτί

στο νέο ποίημα τη θέση τους να βρούνε...

   Αυτές οι ίδιες ονειρικές διαδρομές και τα χρώματα συγκίνησαν και την φίλη μας ποιήτρια την Χρυσούλα Παπαευαγγέλου που ήρθε πλάι μας με αυτούς τους στίχους....

Ροδοπέταλα

Ροδοπέταλα οι πινελιές

που θα χρωματίζουν τις στιγμές'

το χέρι ραίνει τη χαρά,

που φόρεσε λευκά.

Ροδοπέταλα οι ευχές

που ραίνουν τις καρδιές.

Τ' άγγιγμά τους σιωπηλό

γιατί φοβούνται τον εχθρό.

Ροδοπέταλα με απλοχεριά,

που δίνουν στα όνειρα φτερά'

ονειρικές θα είναι οι διαδρομές

όσο ανθίζουν οι τριανταφυλλιές.

   Μεταξύ άλλων η Κατίνα μας έστειλε και σχετικές δημιουργίες δύο άλλων ποιητών. Ο ένας από αυτούς, ο Επαμεινώντας Γονατάς, μαθητής του Εγγονόπουλου, που έφυγε το 2006 από την ζωή έγραψε....

Μέσα σε κλουβιά ήτανε πεταλούδες τεράστιες

που πλήρωνες δύο τάλληρα και τους χάιδευες τα φτερά

κι έμενε μια νυχτιά στην παλάμη σου

η σφραγίδα του βελούδου τους,

τα ωραία τους μαύρα-κίτρινα χρώματα

και μια μυρωδιά γύρης μεθυστική.

Πιο πολύ

στις γυναίκες άρεσε αυτή η διασκέδαση.

Έρχονταν από μακριά, μόνο και μόνο

για ν' ανοίξουν τα πλάτιά, πολύχρωμα εκείνα φτερά.

Ύστερα τρύπωναν γύρω τα περιβόλια,

κάθονταν κάτω απ' τις μηλιές

κι αδιαφορώντας για τα τραγούδια

και τα καλέσματα των αμαξάδων,

φιλούσαν, φιλούσαν με πάθος το χέρι τους

που είχε αγγίξει την πεταλούδα.

   Σ' αυτό το σημείο η Κατίνα με το ποίημά της Χρώμα από χαρά μας συμβουλεύει....

Χρώμα από χαρά

Της πεταλούδας τα φτερά

όταν χαϊδέψεις

πρέπει με χέρια τρυφερά

Και να προσέξεις

Έχουνε χρώμα από χαρά

Μην τα παιδέψεις

   Στο επόμενο απόσπασμα από το ποίημά του Helas!, αφιερωμένο στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ο Στρατής Πασχάλης, χωρίς να το ξέρει άγγιζε τις πιο ευαίσθητες χορδές της Αγγελικής... Όσοι γνωρίζουμε την δουλειά της ξέρουμε καλά πόσο αδυναμία έχει στους αγγέλους, άλλωστε εκτός από Αγγελική, είναι ένας άγγελος και η ίδια. Κι αυτό το άγγιγμα γέννησε έναν ανάγλυφο πίνακα που πραγματικά σε ξαφνιάζει βλέποντας να ξεπροβάλλει μέσα από την σχαρωτή δομή του μια πεταλούδα καθως απομακρύνεσαι από αυτόν.

Τον υπόνομο τον απολυμαίνουν σπανίως.

Τότε ξεπροβάλλουν μέσα απ' τις σχάρες του

άγγελοι πεταλούδες.

Πετούν γύρω απ' το γυάλινο κτίριο.

Όλοι βγαίνουν στα τζάμια να τις δούν.

Φτερουγίζουν για λίγο και μετά συνεχίζουν.

Κανείς δεν ξέρει για πού.

   Η όμορφη -ελπίζω- ιστορία μας τελειώνει εδώ με ένα ποίημα από την τελευταία ποιητική συλλογή της Κατίνας Βλάχου, “Ατάκτως Ειρημένα” , όχι όμως “Ανεπίγνωστη” -θέλω να πιστεύω για σας- όπως η ομορφιά της πεταλούδας για την ίδια...

Ανεπίγνωστη

Λογάριασε τον χρόνο η πεταλούδα

Άνοιξε τα φτερά να τον προλάβει

Φώτισε η μέρα και στάθηκε η στιγμή

Στο πέταγμα μετρήθηκε η ζωή της

Έληξε η ομορφιά της το πρωί

Χωρίς κανένα πόνο

Ανεπίγνωστη

Γιορτάζοντας με Τα δώρα

   Champagne για όλους καλοί μου φίλοι.... Απορίες;;; Γιορτάζω! Γιορτάζω την ΕΚΑΤΟΣΤΉ μου ανάρτηση... Και θα το έκανα αν είχα κάτι καινούργιο και όμορφο να βγάλω... Αν ερχόταν... Όταν ερχόταν... Αλλά ήρθε... Και ταιριάζει στον εορτασμό αφού αν είμαι αυτό που είμαι και κάνω ότι κάνω το οφείλω σε εκείνους που με έφεραν στην ζωή και μου έδωσαν τα δώρα τους... Αυτά τα οποία διάβασα κάπου σήμερα ότι είναι τα δυο δώρα που κάθε γονιός πρέπει να δίνει στα παιδιά του... Ποια είναι θα το ανακαλύψετε ανάμεσα στις ρίμες μου που ανέβηκαν από την καρδιά στο νου κι από εκεί στα χέρια που πληκτρολογούν... Είχα προλάβει ευτυχώς να τους πω εν ζωή πόσο καλοί γονείς υπήρξαν. Τώρα πρέπει να το μάθουν όλοι όσους μπορώ να αγγίξω. Το χρωστώ στην ιερή μνήμη τους. 

  Τα δώρα

Φύγατε πια από κοντά μου

κι οι δυο μα πίσω φυλαχτό

έχετε αφήσει, ω χαρά μου,

τα δώρα σας, αυτά τα δυο.

Ρίζες μου αφήσατε να έχω,

ρίζες γερές και δυνατές,

σ' όποιον καιρό εγώ ν' αντέχω,

πήρα από σας τις αρετές...

Και τ΄άλλο δώρο είν' τα φτερά μου

ψηλά να φτάσω όσο μπορώ

να κατακτήσω τα όνειρά μου.

Κι αυτά σε σας θε να χρωστώ.

Τα δώρα αυτά είν' οδηγός μου

στο μονοπάτι της ζωής

μες τα σκοτάδια του το φως μου,

ήλιος της κάθε μου αυγής.

Αργοναύτης

Βόλος 03/02/2013