Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Εγώ και η νύχτα



Νύχτα μητέρα λογισμών
που αλήθεια με τρομάζουν
σε ποιων το φως αστερισμών
οι εφιάλτες μου κουρνιάζουν;

Νύχτα της έμπνευσης τροφός
μα και του φόβου αντάμα
το ένα σου στήθος βγάζει φως
και τ' άλλο πνίγει κλάμα...

Νύχτα δεν ξέρω αν σ' αγαπώ,
αν ίσως σε φοβάμαι,
μήπως μισώ σε... Τι να πω;
Σαν γράφω νύχτα θα 'ναι...

Γιατί στην άγια σου σιωπή
βγαίνει έξω η ψυχή μου
κι ότι έχει μέσα της να πει
μελάνι στο χαρτί μου....


Αργοναύτης 25/01/2017

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Αναμονή Πρωτοχρονιάς

Αναμονή Πρωτοχρονιάς

Και να που γυρίζει
η πρώτη σελίδα
ο χρόνος αρχίζει
και ψάχνω ελπίδα
ευχές παίρνω, δίνω
βαθιά που πιστεύω
κοιτώ ότι αφήνω
συντρίμμια μαζεύω...
Μέσα μου κρύβω
μια καμινάδα
κι έπειτα σκύβω
σε μια χαραμάδα
κρυφά να κοιτάζω
ο Άγιος να 'ρθει
που χρόνια πια τάζω
στο εντός μου παιδί...
Αργοναύτης 01/01/2017

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Αποδείξεις

      Αποδείξεις
     
      Γέμισε η ζωή μας αποδείξεις,

      παντού μικρά χαρτιά τσαλακωμένα,
      πως σκλάβοι γίναμε τώρα ενδείξεις
      του χρήματος, σε χρόνια διψασμένα
      για λίγη αξιοπρέπεια και γαλήνη,
      όπου αρκούμαστε στην ευτυχία
      με όσα τώρα λίγα η ζωή μας δίνει
      και με τη φτώχια πια μεσοτοιχία.
      Κι ενώ δεν ξέρουμε αν αύριο στο τραπέζι
      θα ‘χει ξανά ψωμί να φάνε τα παιδιά μας
      με συν και πλην στις αποδείξεις πλέον παίζει
      να αποδείξουμε πως μαύρισε η καρδιά μας….
     
                                                                  Αργοναύτης 24/05/2015

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Στους έρημους σταθμούς

Στους έρημους σταθμούς

Στους έρημους γυρνά η ψυχή μου τους σταθμούς
που έχουν βαγόνια στις γραμμές παρατημένα
με αναμνήσεις φορτωμένα και καημούς
και τα παράθυρα από δάκρυα ποτισμένα.

Πόσες φορές έχουν γνωρίσει την χαρά
και πόσες άλλες εκεί έμαθαν τον πόνο
σε κάθε αντάμωμα σαν ήτανε μπροστά
ή χωρισμούς που σταματούσανε τον χρόνο.

Μα τώρα πια χάσαν την αίγλη την παλιά,
φιγούρες μοιάζουν θλιβερές και γερασμένες,
πληγές γεμάτοι, με παράθυρα κλειστά,
με αποβάθρες και γραμμές χορταριασμένες.

Αχ να γινότανε ξανά να είχαν ζωή
πάλι στα σπλάχνα τους, ας ήταν για μια μέρα,
τραίνα ανυπόμονα να έφταναν πρωί
και με σφυρίγματα να σκίζαν τον αέρα.

Κι εγώ να ήμουνα ξανά παιδί μικρό
πάνω στην γέφυρα πεζών να τα χαζεύω
να με τυλίγουνε με σύννεφα καπνό
την μυρωδιά τους στην ψυχή μου να μαζεύω….


                        Αργοναύτης 21/05/2015

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Μάνα μου

Μάνα μου

Μάνα μου όμορφη στα μάτια μου
γεμάτη από ζωή και από γλύκα,
μάνα που μάζευες κομμάτια μου
και δύναμη μου έδινες για προίκα,
μάνα που ίσκιος μου έγινες
πάντα να με προσέχεις
και την ψυχή σου έδινες
εμένα να συντρέχεις,
που να σε βρω μάνα μου πια
πάνω σου ν' ακουμπήσω
έφυγες γι άλλη γειτονιά
πως να σ' ακολουθήσω;
Μ' αν έφυγες στον ουρανό
έμεινες στην καρδιά μου
και στην ψυχή και στο μυαλό
και πάντα είσαι κοντά μου....

Αργοναύτης 10/05/2015

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Μια γιαγιά...


Ζωή γραμμένη ολάκερη
στις ράχες των χεριών σου
σε κάθε χρόνου σκάλισμα
κάματου ή χαδιών σου...
Να την διαβάσω στάθηκα
κι άγγιξε την καρδιά μου
στα βάσανά σου χάθηκα
σαν νά 'σουν η γιαγιά μου...
Αργοναύτης 01/04/2015
Πάνω σε μια φωτογραφία της Μαριάννας Μπουντούρη

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Υγρός τάφος












Υγρός τάφος
Αφρόξυλα δεν ήταν που στο κύμα
ανάλαφρα γλιστρούσαν δίχως έγνοια
μήτε δελφίνια ‘κει στα χρυσαφένια
που έπαιζαν νερά, κάπου στα πρύμα…
Ούτε ήταν φάλαινας η μαύρη πλάτη
που στον αφρό προβάλλει ωσάν νησί
ούτε μια ξέρα απ’τον ήλιo χρυσή
που σκάει το κύμα πάνω με γινάτι…
Ήταν κουφάρια πια δυστυχισμένα
κι ήταν κορμιά που ακόμα είχαν πνοή
με ένα σάπιο δουλέμπορων σκαρί
την μοίρα τους που έψαχναν στα ξένα…
Γέμισες θάλασσα νεκρούς στη δύση
γέμισες φρίκη ουρανέ την αυγή
κι έγινε ακόμα και ο φλοίσβος κραυγή
για μια πληγή που δεν λέει να κλείσει….

                   Αργοναύτης 22/04/2014