Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Το αποτύπωμα

Αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα ήταν και τα περισσότερα παιδιά λάτρευαν την μικρή στρογγυλή θεά. Έφτιαχναν ομάδες ανά γειτονιά και οι αλάνες των κοντινών δημοτικών σχολείων γινόντουσαν οι έδρες της κάθε ομάδας. Και η αντιπαλότητα μεταξύ δύο γειτονικών ομάδων έκανε τους μεταξύ τους αγώνες σκληρά derbies.
Θέλεις γιατί ήταν από κατασκευής αδύνατος και κάπως αδύναμος στα εννιά περίπου χρόνια του, θέλεις γιατί ο κατά τρία χρόνια μεγαλύτερος αδελφός του, πιθανόν από ζήλεια, δεν ήθελε να τον παίρνει πουθενά μαζί του σε αντίθεση με τα άλλα παιδιά που τα μικρότερα αδέλφια τους τα είχαν πάντα και παντού μαζί, θέλεις γιατί απεχθάνονταν την βία και το ποδόσφαιρο όσο να ’ναι συχνά κατέληγε σε ομαδικούς καυγάδες, δεν το αγάπησε τότε ιδιαίτερα. Κι ευτυχώς ίσως γιατί θα ένοιωθε μεγάλη επιθυμία να παίξει ενώ ο αδελφός του θα τον απέκλειε από όποια συμμετοχή στο παιχνίδι… Έτσι συχνά πήγαινε λίγη ώρα μετά την αρχή του αγώνα στην αλάνα περισσότερο για να μην αισθάνεται μόνος κι αποκλεισμένος από τους υπόλοιπους…
Το ίδιο έκανε και εκείνη την ημέρα, που είχαν το εντός έδρας μεγάλο derby με την ομάδα του γειτονικού 1ου δημοτικού! Περίμενε λίγη ώρα στο στενό που ήταν το σπίτι του και μετά έτρεξε κι εκείνος στο 2ο Δημοτικό Σχολείο να δει τον αγώνα… Το παιχνίδι είχε αρχίσει και ήταν αρκετά σκληρό. Η νίκη ήταν θέμα γοήτρου και για τις δύο ομάδες. Για αρκετή ώρα το αποτέλεσμα ήταν λευκή ισοπαλία με αρκετές ευκαιρίες και για τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Ώσπου η ομάδα του, η γηπεδούχος άνοιξε το σκορ. Όπως είναι φυσικό η άλλη ομάδα προσπάθησε να αντιδράσει με ένα πιο επιθετικό παιχνίδι. Και τα σουτ στο τέρμα ήταν όλο και πιο συχνά καθώς και πιο δυνατά…. Ο δικός του τερματοφύλακας, ο Μάκης, τα έδινε όλα για να κρατήσει το προβάδισμα. Κι αυτό στα μάτια του τον έκανε ήρωα. Αν του έλεγαν να διαλέξει παίκτη του αγώνα, από όλους εκείνον θα διάλεγε κι ας είχε σκοράρει άλλος.
Και τότε η κακιά στιγμή χτύπησε… Σε μια θεαματική απόκρουση, στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, ο ήρωάς του τραυματίστηκε. Πρέπει μάλλον να του γύρισε το χέρι. Του ήταν αδύνατο να συνεχίσει. Και το χειρότερο; Δεν υπήρχε κανείς να τον αντικαταστήσει. Το παιχνίδι σταμάτησε. Κοιτιόντουσαν μεταξύ τους απελπισμένοι. Οι αντίπαλοι πίεζαν την κατάσταση λέγοντας ότι έπρεπε να συνεχίσουν άμεσα με παίκτη λιγότερο, αλλιώς ο αγώνας να επαναλαμβάνονταν άλλη μέρα. Και τότε ο Χρήστος, ο μεγαλύτερος της γειτονιάς και αρχηγός της ομάδας, τον είδε εκεί ζαρωμένο θαρρείς στο πεζούλι της βρύσης του σχολείου. “Ρε συ ο αδελφός σου δεν είναι αυτός;” είπε στον μεγάλο του αδελφό που ξαφνιάστηκε… “Ναι αλλά τι…” πήγε να πει κάτι εκείνος προφανώς για να αποτρέψει αυτό που έβαλε στο μυαλό του ο Χρήστος. Αυτό το ναι μόνο αρκούσε στον Χρήστο και τον έκοψε. Ο μικρός ήταν της δικής του γειτονιάς άρα μπορούσε κι έπρεπε να παίξει!
Τον φώναξε και του είπε να καθίσει στο τέρμα… Τον είδε που κατατρόμαξε, που χλόμιασε και ίδρωσε, γι’ αυτό προσπάθησε να τον καθησυχάσει. “ Κάνε ότι μπορείς. Εμείς θα κοιτάξουμε να παίξουμε καλή άμυνα και ότι θέλει ας γίνει. Μην φοβάσαι. Και γκολ να φας δεν πειράζει”. Ηρέμησε κάπως. Αυτά τα λόγια από το στόμα του αρχηγού ήταν βάλσαμο. Κανείς δεν θα τολμούσε να πει κάτι αν τα πράγματα στράβωναν. Κανείς δεν θα τον κατηγορούσε. Στο κάτω κάτω λύση ανάγκης ήτανε και το ήξεραν όλοι. Κι έπειτα δεν το ζήτησε καν, παρά μόνον από την ψυχή του μέσα επιθυμούσε να μάθει κι εκείνος να παίζει ποδόσφαιρο μόνο και μόνο για να μπορεί να συμμετέχει, να είναι αποδεκτός από τους άλλους χωρίς να μπορεί πια ο αδελφός του να τον κρατάει μακριά τους.
Στήθηκε στο τέρμα. Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει. Έπρεπε να φανεί αντάξιος της εμπιστοσύνης του Χρήστου. Όχι για να φανεί ο ίδιος. Ειλικρινά μέσα του δεν τον ένοιαζε καθόλου. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να μην απογοητεύσει τον Χρήστο. Ο αγώνας άρχισε πάλι. Οι συμπαίκτες του έκαναν ότι ήταν δυνατόν για να μην φτάσει παρά μόνο γλυκά και από δικό τους πόδι η μπάλα προς το τέρμα του. Αυτό τον ηρεμούσε όλο και πιο πολύ. Κι έτσι ο αγώνας έφτασε σχεδόν στο τέλος και εκείνος ακουμπούσε την μπάλα σπάνια όταν του την πάσαραν γλυκά οι δικοί του για να πάρουν μια ανάσα στο μικρό διάστημα που θα την κρατούσε μέχρι να του πει κάποιος να την δώσει κάπου. Και η αυτοπεποίθησή του ανέβαινε με την ώρα και όσο ηρεμούσε. Ένοιωθε έτοιμος να κάνει τα πάντα σαν τον Μάκη, τον ηρωικό τερματοφύλακα και μικρό αδελφό του Χρήστου που αντικαθιστούσε!
Και να το μοιραίο λάθος της άμυνας. Ο επιθετικός του 1ου Δημοτικού Σχολείου πέρασε ανάμεσά τους και βρέθηκε απέναντί του. Όλα αυτά στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων (λόγω του τραυματισμού του Μάκη). Όταν όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει με τον καλύτερο τρόπο. Τον είδε που έρχονταν με φόρα κατά πάνω του. Πρόλαβε να δει το αριστερό πόδι του αντιπάλου να πατάει με δύναμη κάτω ενώ το δεξί με την φόρα που είχε κατέβαινε βίαια προς την μπάλα με την μύτη του παπουτσιού κι ας είχανε συμφωνήσει ότι οι “μύτοι” απαγορεύονταν! Και η στρογγυλή θεά έγινε πραγματική βολίδα….
Όμως εκείνος δεν τα έχασε! Ήταν η μοναδική ευκαιρία που είχε να κάνει κάτι για όλους. Να αποδείξει ότι έκανε καλά ο Χρήστος να τον βάλει να παίξει. Ήταν η μοναδική στιγμή που έπαιζε εκείνος, πραγματικά εκείνος, ολομόναχος. Η μπάλα έρχονταν χαμηλά. Τινάχτηκε στην πορεία της αψηφώντας τον πόνο που θα ένοιωθε. Έπρεπε να την σταματήσει. Προσγειώθηκε μπροστά της, κυρτώθηκε προτείνοντας τα χέρια να προστατέψουν την ευρύτερη κοιλιακή χώρα και γύρισε τα πόδια προς τα έξω δημιουργώντας μια υποδοχή γι’ αυτήν δίνοντας συνέχεια στις παλάμες του με τα γυμνά του μπούτια. Ένοιωσε απίστευτο πόνο και κάψιμο πάνω τους. Σφίχτηκε να αντέξει. Όμως η αδρεναλίνη του που είχε φτάσει στα ύψη έκανε το θαύμα της. Κράτησε λίγο αυτός ο πόνος. Όταν είδε την μπάλα σφηνωμένη ανάμεσα στα κατακόκκινα από το χτύπημα μπούτια του, του πέρασαν όλα, κι ο πόνος και το κάψιμο.
Και ο αγώνας τελείωσε εκεί. Την άλλη στιγμή βρέθηκε στον αέρα από τα χέρια των συμπαικτών του που κραύγαζαν ρυθμικά ‘‘Μα-κε-ρό-νι, Μα-κε-ρό-νι, Μα-κε-ρό-νι’’ προσωνύμιο που για λίγο καιρό του κόλλησαν για να δώσουν μια ιταλική αίγλη στο κατόρθωμά του αλλά και γιατί πήγαινε γάντι στην σιλουέτα του έτσι αδύνατος που ήταν. Ήταν ο παίκτης του αγώνα αφού έσωσε το αποτέλεσμα και το έκανε ολομόναχος. Για μέρες το κόκκινο σημάδι στα σκέλια του τον έκανε να νοιώθει περήφανος. Ήταν ένα είδος παράσημου στα μάτια όλων αυτό το αποτύπωμα μπάλας. Ακόμη κι ο αδελφός του, του είπε μπράβο. Κι αυτό του περίσσευε…

21 σχόλια:

  1. H δυναμη της ψυχης ειναι παντα ανωτερη της σωματικης....



    Καλημερούδια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπράβο σου ... για ό,τι είσαι.-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα πω τη δύναμη του σώματος απλά δύναμη.
    Θα πω τη δύναμη της ψυχής γενναιότητα.
    Να 'το λοιπόν, η δύναμη χωρίς τη γενναιότητα τίποτα είναι...
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ ωραία αφήγηση. Να υποθέσω ότι είναι αυτοβιογραφικό;

    Καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ρίκη

    Σωστά.... Α!!!! Βρήκα πολύ Σπύρο μέσα στον Παναγιώτη σου.... Λες και το ήξερα, λες και με ήξερες από παιδί....



    meggie

    Αχ φίλη μου καλή.... Τίποτε δεν είμαι... Απλά θέλω να είμαι Ανθρωπος...

    melv@ki

    Το πόσο ήθελε(α) να δείξει άξιος... δε λέγεται..
    Καλημέρα!


    nina

    Είναι αυτοβιογραφικό! Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΕΣ!!!
    Καλή εβδομάδα και σε σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μία έκφραση θαυμασμού στον ήρωα... Μακερόνι και δύο στον συγγραφέα του κειμένου με τις ολοζώντανες σκηνές που με μετέφερε στον αγώνα και μάλιστα δίπλα στο τέρμα να αγωνιώ μαζί με τον τερματοφύλακα και να ζητωκραυγάζω με τη λήξη του παιχνιδιού...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. to alataki

    Ιωάννα δεν ξέρεις πόσο με κάνεις ευτυχισμένο... Η δική σου γνώμη είναι για μένα οδηγός γιατί λατρεύω το στυλ σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Βρίσκομαι στο γήπεδο και ζω όλες τις φάσεις του αγώνα!
    Και κάτω από το τέρμα ένα ευαίσθητο παιδί και ένας ευαίσθητος ενήλικας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εννοεις τον Παναγιωτη απο το τρενακι;
    Αλλο δεν ξερω χα χα χα χα

    Μου εστειλε μνμ στο φμ ο φιλος σου Christos Salatas

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αντιγόνη μου

    Αν.... λέω αν το κατάφερα αυτό τότε μάλλον είμαι σε καλό δρόμο.... Για να το λες εσύ η ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ μου... Και μάλλον με έχεις ψυογραφήσει....

    Ρικάκι μου

    Φυσικά αυτόν εννοώ... Απο πιτσιρίκι λάτρευα τρένα και μοντέλλα τρένων...

    Σε λατρεύει και ο Χρήστος... κι άκουσε τόσα από πρώτο χέρι από τους φίλους σου στον Μικρό Βοριά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Κάθε αποτύπωμα,στο σώμα ή στην ψυχή, παράσημο είναι. Κι αν δεν θυμίζει πάντα θρίαμβο, θυμίζει ότι κάτι δύσκολο ζήσαμε κι είμαστε ακόμη ζωντανοί και πάμε γι'άλλα!

    Δεν ξέρεις πόσο καταλαβαίνω αυτή την αγωνία του ήρωά σου. Πόσο καρδιοχτύπησα μαζί του και πόσο χάρηκα που τα κατάφερε! Ζήλεψα.. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. (Απο)τύπωμα

    Περίμενα πως και πως το σχόλιό σου.... Τίτλος με λίγη έμπνευση από εσένα... Κι εσύ σαν μπάλα άφησες αποτύπωμα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Εδώ μέσα που μαζεύονται λογοτέχνες αναρωτιέμαι τι δουλειά έχω;
    Κάθομαι ήσυχα-ήσυχα πίσω απο τα γκολπόστ, αγωνιώ για την εξέλιξη του αγώνα, του κάθε ...αγώνα και ευφραίνομαι με το αποτέλεσμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Χαρα Θ.

    Εσύ ρωτάς τι δουλειά έχεις εδώ;;; Τότε τι δουλειά έχω κι εγώ εδώ μέσα;;;... Λογοτέχνης δεν είμαι.... Αν ποτέ γίνω ΕΣΥ και όλοι οι άλλοι σαν εσένα θα μου δώσετε αυτόν τον τίτλο... όταν και άν συνεχίσω να σας ευφραίνω με το αποτέλεσμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. porcupine

    Καλό Σαββατοκύριακο και σε σένα. γεμάτο γέλια και ξενιασιά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ζωντανή αφήγηση, να σε παίρνει μαζί της στο γήπεδο και να ιδρώνεις, χωρίς όμως να λαχανιάζεις, παρακολουθώντας το παιχνίδι πίσω απ' τις... γραμμές. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Σκουντούφλης14 Ιουλίου 2010 - 8:03 μ.μ.

    Καλησπέρα Σπυράκο......

    Διάβαζα που κ που τα γραφόμενά σου, αλλά δεν έγραφα σχόλια. Τώρα όμως με έκανες να ξαναζήσω μιά παιδική μου ιστορία, παρόμοια με την δική σου αλλά με μία "ευτράπελη γιά μένα -όχι όμως γιά τους άλλους) διαφορά.

    Με βάλανε να παίξω άμυνα σε ένα τέτοιο σημαντικό αγώνα (λόγω τραυματισμού ενός άλλου) και αντί να τους δοξάσω, έβαλα αυτογκόλ. Το τι φάπα έφαγα, δεν μπορώ να σου περιγράψω. Από τότε (και σε όλες τις υπόλοιπες τάξεις του δημοτικού και γυμνασίου), μου δίνανε να πιάσω μπάλλα στα χέρια μου, μόνο όταν ήταν σκασμένη, συνεπώς άχρηστη!!!!

    Πολλά φιλιά (αμυντικά.... χαχαχα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. πολυ ομορφη η ιστορια σου σπυρο και μου αρεσουν τα ατομα οταν γραφουν με τοση περιγραφικοτητα ωστε να μπορω να δημιουργω εικονες στο μυαλο μου διαβαζοντας λεξεις
    καλο καλοκαιρι ευχομαι με πολυπλατσουρισμα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. marilia

    Ζωντανή φιλοφρόνηση, να σε παίρνει μαζί της στον ουρανό και να πετάς, χωρίς όμως να φτερουγίζεις παρακολουθώντας τονκόσμο από ψηλά....

    Ασκαρδαμυκτί

    Μου αρέσει αυτή η σκοπιά....


    Σκουντουφλάκο μου

    Καλωσόρισες!!!! Τί έκπληξη!!!! Χαίρομαι που είσαι εδώ... Όσο για την δική σου εκδοχή, μπορούσε να συμβεί σε όλους... Εκείνοι έχασαν που δεν σου έδωσαν άλλη ευκαιρία...


    Skoulikακι

    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια... Κι εσύ μου φτιάχνεις την μέρα με τις δικές σου αναρτήσεις.... Καλό καλοκαίρι, φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή