Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Ρίξτε και μια ματιά εδώ στου φίλου μου του Billos

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ,ΕΣΥ??

  Η μελαγχολια της ψυχης
που αποτυπωνεται παντα στα ματια
δεν ειναι παρα παιχνιδια της ζωης
που μονο αν τ αφησεις
θα σε κανουν κομματια..
  Αν παλι ομως βρεις τον τροπο για να παιξεις
χαμενος δεν θα βγεις κ ουτε
θα σε παρασερνουν οι μαυρες σκεψεις..
  Η αληθεια παντα κρυμμενη ειναι
πισω απο εικονες κ αισθηματα
ασε ελευθερο τον εαυτο σου
για να δεις επειτα οτι
η ζωη σου θα περιγραφεται παρα μονο
απο ομορφα ποιηματα..
  Τα χρωματα κ τ αρωματα
που τα λουλουδια σου χαριζουν
αντιμετωπισε με δεκτικοτητα
κ θα δεις τοτε οτι τα ματια σου μονο
απο χαρα θα δακρυζουν
  Κ αν παλι ολ αυτα
ουτοπια σου θυμιζουν
ενα να θυμασαι
η ζωη δεν ειναι ευκολη,
ακομη κ τα λουλουδια
στον αερα λυγιζουν..
  Μα σαν κοπασει
επανερχονται κ σε κοιτουν
κ οχι αδικα νομιζεις οτι
σου χαμογελουν..



Billos


Από το ιστολόγιο
http://metafovoukpathous-billos.blogspot.com/2011/04/blog-post_04.html



Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Ένα Πάσχα για δυο στην ξενιτειά...



   Το ορθόδοξο Πάσχα πλησίαζε. Οι αρκετοί τα χρόνια εκείνα Έλληνες φοιτητές στην Περούτζια, και όσοι πήγαιναν εκεί για τα μαθήματα Ιταλικής γλώσσας στο "Universita' per stranieri", το "πανεπιστήμιο για αλλοδαπούς", έφευγαν για την πατρίδα... Για εκείνον ήταν αδύνατο και για οικονομικούς λόγους αλλά και για ένα μάθημα που έπεφτε λίγες μόνο μέρες μετά το Πάσχα... Ξέμεινε λοιπόν εκεί και μάλιστα μόνος στο σπίτι...

    Ήταν πρωί της Μ. Δευτέρας όταν βρέθηκε στο μπαρ με την φίλη του την Γιάννα που έμενε εκεί κοντά. Ξαφνιάστηκε.  Είχαν μέρες να ιδωθούν έτσι που είχε πιστέψει ότι είχε φύγει για διακοπές. Όταν του είπε ότι κι εκείνη θα έμενε πίσω γιατί έδινε μάθημα την Πέμπτη μετά το Πάσχα, ύστερα από την πρώτη στεναχώρια που τους έπιασε και τους δυο, κοιτάχτηκαν και μια λάμψη φάνηκε στα μάτια τους! Είχαν σκεφτεί το ίδιο... Θα οργάνωναν το Πάσχα τους μαζί οι δυο τους. 

   Πρώτη μίλησε η Γιάννα. 
"Σκέφτεσαι ότι σκέφτομαι;" του είπε σουφρώνοντας τα χείλη όπως έκανε όταν άφηνε κάποιο υπονοούμενο. 
"Νομίζω ναι..." απάντησε εκείνος. "Λέγε τι θα ψωνίσουμε και εσύ τι ιδέες έχεις..." 
"Πρώτον θα κανονίσω για εντόσθια για την μαγειρίτσα γιατί πρέπει να πω στον χασάπη να μου κρατήσει. Θα του πω και για αρνί ή κατσικάκι να βάλουμε στον φούρνο". 
"Κοίτα στον φούρνο δεν λέει.... Ή σουβλίζουμε κανένα κομμάτι ή άσε το καλύτερα...".
"Κι αν πάρουμε την σχάρα από τον φούρνο και βάλουμε παϊδάκια κάπου έξω;"
"Τέλεια. Θα ψάξω για το που.... Μόνο να κρατήσει ο καιρός..."
"Τότε ανέλαβε τα κάρβουνα και τα σχετικά..."
"Και από αυγά τι θα κάνουμε;"
"Θα βάψουμε εμείς! Θα κοιτάξω να βρω μπογιά" 
"Να σου πω όμως Ανάσταση πως θα κάνουμε; Μεγαλοβδομάδα χωρίς εκκλησία δεν λέει."
"Καλά λες αλλά... Θα δούμε... Πάντως εγώ λέω να νηστέψουμε αυτές τις μέρες. θα κάνουμε και οικονομία."
"Συμφωνώ. Λοιπόν σκέψου κι εσύ τίποτε άλλο, θα σκεφτώ κι εγώ και τα λέμε το βραδάκι εδώ."

   Όλο το υπόλοιπο πρωινό σκέφτονταν τι θα μπορούσε να κάνει για να νιώσουν οι δυο τους που ξαπόμειναν, Πάσχα... Και το μεσημέρι ήρθε η φαεινή ιδέα.... Ένα ραδιόφωνο έπρεπε να πάρει... Έτσι να ακούν την λειτουργία κάθε μέρα... Γιατί όπως έλεγε πάντα “ Γίνεται Πάσχα χωρίς να ακούσεις το Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ή το λατρεμένο μου Ω γλυκύ μου έαρ; Δεν γίνεται....”.... Κι έτσι πήγε και πήρε ένα φτηνό, τόσο έφτανε, αλλά την δουλειά του την έκανε...

   Το βράδυ στο μπαρ το έδειξε στην Γιάννα .... Της πρότεινε να πηγαίνουν κάθε μέρα να ακούν την λειτουργία στην αλάνα που ήταν στην γωνία που σχημάτιζαν τα μεσαιωνικά τείχη της πόλης, κάτω από τον πύργο, στο τέλος του δρόμου όχι πολύ μακριά από τα σπίτια τους... Της έδειξε και τα κεριά που φρόντισε να πάρει... Αρκετά καφέ και δυο άσπρες λαμπάδες για την Ανάσταση. Το δέχτηκε με χαρά. Η Γιάννα δεν είχε βρει μπογιά για τα αυγά αλλά είχε σκεφτεί να τα βάψει με παντζάρια... Όλα θα γινόταν όπως πρέπει.

   Τις επόμενες δύο μέρες φρόντισαν για τις προμήθειες.... Και έφτασε η Μ. Πέμπτη. Από το πρωί πήγε στης Γιάννας να βάψουνε παρέα τα αυγά... Με αγωνία για το πείραμα που δοκίμαζαν πρώτη φορά... Η βαφή με τα παντζάρια πέτυχε απόλυτα και χάρηκαν ιδιαίτερα. Η Γιάννα έβγαζε ένα ένα αυγό κι εκείνος τα γυάλιζε με λάδι. Στο σπίτι πλανιόταν η μυρωδιά του ξιδιού... Άρχιζε να μυρίζει Πάσχα... Και η κατάνυξή τους ήταν μεγάλη όταν το απόγευμα πήγαν στην αλάνα με το ραδιόφωνο. Το έστησαν σε ένα πέτρινο παγκάκι και έπιασαν τον σταθμό που μετέδιδε την λειτουργία από την πατρίδα... Με τα κεριά αναμμένα στο χέρι γεμάτοι συγκίνηση άκουγαν τα Θεία Πάθη και διόλου δεν νοιάζονταν για τα περίεργα βλέμματα των λιγοστών περαστικών. Το ίδιο και την Μ. Παρασκευή... Μάλιστα όποιος περνούσε από εκεί θα τους άκουγε που σιγοντάριζαν τον ψάλτη στις στάσεις. Εξάλλου την σύνοψη που του είχε αγοράσει η γιαγιά του όταν μικρός την ακολουθούσε στους χαιρετισμούς την είχε πάρει μαζί με όλα τα αγαπημένα του αντικείμενα στην Ιταλία. Και να που χρειάζονταν. Έμειναν μέχρι το “Δι ευχών των αγίων...”.

   Μ. Σάββατο και αργά το απόγευμα άρχισαν παρέα με την Γιάννα την προετοιμασία για την μαγειρίτσα και το βραδινό τραπέζι τους. Λίγο πριν πήραν από ένα καντήλι στην κοντινή εκκλησία το Άγιο Φως σε συνεννόηση με τον καθολικό ιερέα. Το καθολικό Πάσχα είχε προηγηθεί εκείνη την χρονιά. Με ένα φαναράκι το μετέφεραν πρώτα στο σπίτι και μετά θα το πήγαιναν στην αλάνα που είχε μεταμορφωθεί για εκείνους σε εκκλησία. Όταν τέλειωσαν με τα προκαταρτικά και το φαγητό μπήκε στην φωτιά έστρωσαν το τραπέζι τους, το στόλισαν με τα πανέμορφα αυγά -αλήθεια πόσο όμορφο χρώμα είχαν αποκτήσει από τα παντζάρια- και χωρίστηκαν για λίγο. Σε λίγη ώρα ανηφόριζαν με το ραδιόφωνο και το φαναράκι προς τα τείχη. Είχαν μαζί τους λίγα αυγά και τις δυο μικρές αναστάσιμες λαμπάδες τους και ήταν ντυμένοι και οι δυο λαμπριάτικα, σαν να πήγαιναν σε πραγματική εκκλησιά.

   Με το “Δεύτε λάβετε φως” άναψαν τις λευκές λαμπάδες από το αυτοσχέδιο καντήλι που εν τω μεταξύ έκαιγε στο πέτρινο παγκάκι κοντά στο ράδιο. Πόσο όμορφα ακούστηκε στα αυτιά τους εκείνο το Χριστός Ανέστη, δεν θα το μάθετε ποτέ αν δεν το ζήσετε. Με τα μάτια βουρκωμένα αντάλλαξαν ευχές για να είναι από τότε και μετά πάντα κοντά στους αγαπημένους τους το Πάσχα και τσούγκρισαν τα αυγά τους. Ύστερα κατηφόρισαν με τις αναμμένες λαμπάδες στο σπίτι όπως θα έκαναν στην πατρίδα. Οι περαστικοί τους κοίταζαν παράξενα αλλά εισέπρατταν ένα χαμόγελο και μια ευχή γι' αντάλλαγμα. Στο κατώφλι σταύρωσαν την πόρτα και μετά αυγόκοψαν την μαγειρίτσα και κάθισαν να απολαύσουν το δείπνο τους... Πόση νοστιμιά μπορεί να δώσει η νοσταλγία σε ένα φαγητό! Ίσως ποτέ από τότε δεν έφαγε κανείς από τους δυο τους πιο νόστιμη μαγειρίτσα. Αλλά και τα αυγά είχαν μια ιδιαίτερη γεύση και άρωμα προφανώς από το παντζάρι που πότισε την σάρκα τους!

   Την Λαμπρή την πέρασαν στην ίδια αλάνα, όπου η σχάρα του φούρνου πάνω σε μερικές μεγάλες πέτρες έγινε μια πρώτης τάξεως ψησταριά για τα παϊδάκια τους! Το ραδιόφωνο στην διαπασών πλέον σκόρπιζε τις νότες από το εορταστικό πρόγραμμα και ανέβαζε το κέφι τους στα ύψη. Τσούγκριζαν αυγά, έπιναν κρασάκι, έτρωγαν με βουλιμία αφού και οι δυο νήστεψαν μεγαλοβδομαδιάτικα και μοιράστηκαν φαγητό και ευχές με κάποιους που η περιέργεια αλλά και η μυρωδιά του ψητού έφεραν κοντά τους... Ήταν ίσως μια από τις ωραιότερες στιγμές που έζησαν εκείνες οι μέρες... Ένα Πάσχα μοναδικό, γεννημένο από το ίδιο συναίσθημα που η ανάμνησή του τώρα προκαλεί.... Την νοσταλγία.....

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Γιορτή στην γιορτή..... 100 γίνατε....

Εκατό αναγνώστες.... Ποιος είναι που προστέθηκε χθες;;;;; Θα ήθελα πολύ να μου το πει.... Πρέπει να τον γιορτάσω δεόντως....
Σας ευχαριστώ όλους μα όλους για τις ευχές στην προηγούμενη ανάρτηση.... Τέτοια μου κάνετε και ξοδεύω χαρτομάντηλα.... Είσαστε η δύναμή μου, η έμπνευσή μου, η μακρινή κοντινή παρέα μου....
Με την ευκαιρία, Coulita μου δεν μου έστειλες τα στοιχεία σου να σου στείλω το βιβλίο.... Το skouliki μας μου τα έστειλε και το ευχαριστώ πολύ... 

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Ξεχασμένα γενέθλια.....

     Αν και όταν κοντοζύγωναν το είχα διαρκώς στο μυαλό μου, όταν έφτασαν το ξέχασα τελείως.... Πέρασε ένας χρόνος από την πρώτη ανάρτηση.... 20 Μαρτίου ήτανε.... Τώρα το διαπίστωσα... μια αναγνωριστική υποσχετική ανάρτηση.... Έπειτα κάποιες άλλες δειλές αναρτήσεις... Και σαν χθες έγραφα για τον κακόμοιρο 15χρονο αφγανό.... Εξελίχθηκε το blogάκι  μου χάρη στην πυξίδα που εσείς μου δώσατε με τα σχόλιά σας και την ανταπόκρισή σας σε κάθε ανάρτηση.... Σήμερα προστέθηκε ο 99ος αναγνώστης.... Ο επόμενος θα γράψει 100 και μια σελίδα στην μικρή μου ιστορία.... Σας ευχαριστώ παλιούς και νέους για όσα μου έχετε προσφέρει με τον τρόπο σας, στον δικό μου ιστοχώρο ή στο δικό σας διαδικτυακό σπίτι... Ελπίζω όσο αυτός ο χώρος είναι ανοικτός να σας δίνει όμορφα πράγματα.... 

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Ο κύβος ερρίφθη....

.... Η ψηφοφορία έληξε.... Η αποκάλυψη αρχίζει..... Έχουμε κάποια μικροπροβλήματα σε ψήφους αλλά δεν επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα...
Πίσω από τις λέξεις, δεν έρχεται ο Αλέξης, αλλά.....
Πίσω από το Ν.1 η ευαγγελία και έφτασε τους 15 βαθμούς
Πίσω από το Ν.2 η Coula με 30 βαθμούς καθαρή νικήτρια του διαγωνισμού
Πίσω από το Ν.3  Τζι με 19 βαθμούς τρίτος στήθος με στήθος με την επόμενη
Πίσω από το Ν.4 η marilia με 18 βαθμούς
Πίσω από το Ν.5 to alataki με 7 βαθμούς
Πίσω από το Ν.6 η φίλη μου η Χρυσούλα με 12 βαθμούς
Τέλος πίσω από το Ν.7 η Ρεγγίνα δεύτερη στο νήμα με 27 βαθμούς... 


Κάπου τα μπέρδεψε ο dadulo και δεν έδωσα τον 1 βαθμό του πουθενά..... Δεν άλλαζε όμως τίποτε με αυτό.... 


Τώρα στα τετράστιχα το πολυαγαπημένο Skouliki πήρε 14,5 βαθμούς.... Ναι Κάρυ μου μοίρασα την ψήφο.... 
Η marilia πήρε 4,5 βαθμούς και η φίλη μου η Χρυσούλα 1!!! 


Αυτό ήταν. Σας ευχαριστώ όλους για την συμμετοχή στις δημιουργίες, στην ψηφοφορία αλλά και στα συγκινητικά όσο και ενθαρρυντικά σχόλια... Καλωσορίζω και όλους τους νέους αναγνώστες μου... Οι δύο νικητές να μου στείλουν στοιχεία στο mail.... 

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Και να οι δημιουργίες για τον διαγωνισμό.....

Όπως σας υποσχέθηκα σήμερα αναρτώ τις δημιουργίες που συνέλεξα για τον διαγωνισμό.... Ήλπιζα να ήταν περισσότερες... όμως πρέπει να πω πως η ποιότητά τους είναι τέτοια που καλύπτει την μικρή ποσότητα... Απολαύστε και κρίνετε. Βαθμολογήστε με 3 το καλύτερο, με 2 το δεύτερο και με 1 το τρίτο κατά την κρίση σας τα ποιήματα.... Στα τετράστιχα πείτε μόνο ποιο σας αρέσει περισσότερο. Διορία στα σχόλια ως αύριο τα μεσάνυχτα.... Μετά καταμέτρηση....  Όσοι πήραν μέρος μπορούν αν θέλουν να δώσουν βαθμό σε άλλους όμως όχι στον εαυτό τους.... Che vinca il migliore! Ας νικήσει ο καλύτερος.... Το βιβλίο που θα του στείλω θα είναι με ετικέτες bookcrossing για να μάθει τι είναι και να γίνει κι εκείνος ένας ενεργός bookcrosser! Να πω σε όλους όσους πήραν μέρος ότι με εξέπληξαν με το ταλέντο τους... Όλοι ανεξαιρέτως.... Σας αγαπώ...


Οι συμμετοχές σας στο ποίημα με τις τρεις λέξεις..... 


1)
Για μιας φυγής το λερωμένο στρώμα.

Φτερά σκορπίζεις φυλακίζοντας
τα όνειρά σου
Στον καναπέ του σαλονιού, στριμωγμένα
χρόνια, ελπίδες, τύψεις
όλα εκεί. Ανάμεσα
στις ρίγες και τα πορτοκαλί λουλούδια.
Βλέπεις; Η φυγή σου
μόλις βάφτηκε κόκκινη
Πέταξε, πάνω από το τασάκι
με το σβησμένο τσιγάρο
γράφοντας, στις στάχτες
τ έ λ ο ς.

2)
Φτερά αετού κι αν έχεις αποκτήσει
κι αν της φυγής η ορμή σʼ έχει νικήσει,
το ωραίο το ταξίδι στο τέλος δε θα δεις
αν λεύτερα δεν έχεις τα μάτια της ψυχής.

3)
Τέλος δεν έχει ο ουρανός
μικρό ξεπεταρούδι
με τα φτερά σου αναζητάς
φυγή κι' ένα τραγούδι



4)
Φτερά στην πλάτη, μάτια μπλε
και διάφανο το δέρμα
είχ' η νεράιδα προχθές
που βρήκα μες στο δέμα.

Άνοιξα το πακέτο μου
γεμάτη αγωνία
-να παραλάβω ήθελα
μία σειρά βιβλία-
και πάνω στη λαχτάρα μου
να βρω το θησαυρό μου
εκεί, στο τέλος του κουτιού,
έκανα το σταυρό μου!

Μία μικρή νεράιδα
με διάφανο κορμάκι
μικρό, βελούδινο σχεδόν
αθώο πλασματάκι
βρισκόταν ολοζάλιστη
στον πάτο του κουτιού
κι έμεινα και την κοίταζα
χωρίς καθόλου νου!

Να τη ρωτήσω σκέφτηκα
πώς βρέθηκε μπροστά μου
μα, τα υπέροχα φτερά,
έκλεψαν τη μιλιά μου.

Πριν να προλάβω να σκεφτώ,
το στόμα πριν ανοίξω,
μία φωνούλα μακρινή
μ' έκανε να σαστίσω:

Φυγή ζητούσα πάντοτε  
από ευχές και ξόρκια
και να σταθώ επέλεξα
μόνη στα δυο μου πόδια

Και όσο κι αν σου φαίνεται
παράξενο, σε βλέπω-
η μόνη μου διέξοδος
ήταν να ταξιδέψω

Μέσο καλύτερο ουδέν
άλλο απ' το Βιβλίο
και το ταξίδι ορκίζομαι
πως είναι μεγαλείο!

Μα κάπου εκεί στην αλλαγή
της στάσης για το Πέρα
εβρέθηκα εσώκλειστη
σε μία μπαγκαζιέρα.

Γι' αυτό, αν θες, ελεύθερη
άσε με να πετάξω
το τέλος της διαδρομής
μονάχη μου να ψάξω.

Κι υπόσχομαι να στέλνω σου
χρυσόσκονη στον ύπνο
και όλα τα προβλήματα
εγώ να σου τα λύνω.

Μονάχα τώρα κλείσε μου
πάλι καλά τις κούτες
και με νεράιδα ποτέ
μην πεις ότι μιλούσες

Στην τελευταία φράση της,
ωσάν υπνωτισμένη,
έκλεισα πάλι το κουτί
κι έφυγα ζαλισμένη.

Κι αν αυτά που έγραψα
σου φαίνονται αστείο
ε, τότε σύρε κι άνοιξε
κι εσύ κάνα βιβλίο!




5)

Φτερά άξαφνα φύτρωσαν
στου κόσμου την ψυχή
ταξίδι μακρινό ξεκίνησε
Ίσως με τη φυγή νά 'βρει τη δύναμη
Να δώσει τέλος στην οργή...



6)

Φτερά κομμένα
με τα όνειρα υποθηκευμένα,
αφού οι αφέτες σφύριξαν τέλος
στη φυγή
και απάντηση δεν παίρνει το"γιατί".

7)
Φυγή, κι όχι φτερά
έβλεπα ήδη χρόνια τώρα, 
σ' αυτές τις αιωρούμενες κρεμάστρες..
Όρθιες, στημένες σε παράταξη ψυχαναγκαστικής πορείας.
Ήταν και καθήμενες για ώρες κάποτε.
Αμίλητες για ώρες πάντως..
Καθηλωμένες στερεοτυπικά..
Ήταν ασύμβατα τοποθετημένες, παράταιρες κι ανόμοιες.
Ήταν προορισμένες γι άλλο ζευγάρι..
Έκαναν ότι κοιμούνται, γιατί δεν είχαν τίποτα να πουν..
Έτσι εντελώς ανύποπτα διήλθε ο βίος..
Μετά σηκώθηκαν κι έφυγαν..
Είχαν όμως από ώρα φύγει.
Έφθασαν ως το τέλος του Τέλους, και δεν συναντήθηκαν..!
Ποτέ!

Κάποιοι άλλοι σκέφθηκαν ν αφήσουν εκεί τα ρούχα τους.
Τα τοποθέτησαν εκεί, ενώ οι άνθρωποι ελεύθεροι είχαν φύγει..
Δεν τα χρειάζονταν γιατί είχαν τα Φτερά..
Έμεινε ο χρόνος χωρίς την ώρα του και τα σεντούκια χωρίς κλειδιά, ορθάνοιχτα κι αφημένα..
Ελεύθεροι χωρίς αυτά, έφυγαν.
Τα καπέλα τους μπορούν να αντικαταστήσουν το ρόλο.
Και ας μην ανησυχεί κανείς.
Τα παπούτσια τους θα μείνουν εδώ ακίνητα για πάντα!
Εκείνοι Έχουν Συναντηθεί!


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Και τώρα οι συμμετοχές για το μήνυμά σας στον κόσμο σε ένα δημόσιο χώρο ή μέσον με ένα τετράστιχο....


1)
Ένα χαμόγελο χαράς
να ξεκινήσει η μέρα
και αν στο λεωφορείο δεν χωράς
σπρώξε να πας πιο πέρα.

2)
Μ' ένα χαμόγελο μπορείς
την κρίση να νικήσεις
και πάμπλουτους τους γύρω σου
μπορείς να καταστήσεις

3)
Σύνθημα έγινε το σφύριγμα
και το τραγούδι στήριγμα.
Συνθήματα βγαλμένα απ' τη ζωή
που τραγουδάνε στη ψυχή.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Διπλός διαγωνισμός......

Αγαπημένοι μου φίλοι που σας διαβάζω και με διαβάζετε....
Είπα να σας θέσω κι εγώ σε δοκιμασία.... Διπλή για όσους θέλουν.... Στην αρχή είχα την πρόθεση να σας βάλω μόνον να γράψετε ένα τετράστιχο ποιηματάκι, που θα είναι το μήνυμά σας στον κόσμο, και που θα μπορούσε να δημοσιοποιηθεί σε ένα ΔΗΜΟΣΙΟ χώρο (στάση λεωφορείου, αίθουσα αναμονής ενός σταθμού, ενός νοσοκομείου, ιατρείου, δημόσιας υπηρεσίας κλπ) ή σε ένα ΔΗΜΟΣΙΟ μέσο (λεωφορείο, τραμ, τρόλλευ, μετρό...) με σκοπό να φτιάξει την μέρα των άλλων... Μια όμορφη παρεξήγηση δίνει αφορμή για τον δεύτερο διαγωνισμό.... 'Οπως εμείς στην δημιουργική γραφή έτσι κι εσείς γράψτε ένα ποίημα. Πρέπει να περιέχει τις λέξεις φτερά, φυγή, τέλος άσχετα με την σειρά εμφάνισης, αλλά επίσης μία από αυτές να είναι υποχρεωτικά η πρώτη. Συμμετοχές στο drmakspy@hotmail.com μέχρι την Τρίτη με το ψευδώνυμό σας μαζί. Την Τετάρτη αναρτώ και κρίνουμε....