Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Αφιέρωμα στην Μελίνα....

Μέχρι αυτή την στιγμή πουθενά δεν άκουσα για την επέτειο θανάτου της Μελίνας... Εγώ το θύμισα και στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ... Θλιβερό.... Ξεχνάμε γρήγορα... Πάνε 17 χρόνια... Εγώ είχα ετοιμάσει αυτό...

Έξι Μαρτίου Χίλια εννιακόσια ενενήντα τέσσερα... Μια χαρισματική μορφή που σημάδεψε την Ελληνική πραγματικότητα για χρόνια, που σε κάθε ευκαιρία έφερνε την Ελλάδα, τα δίκια της και τους αγώνες της στο προσκήνιο της επικαιρότητας στρέφοντας τα μάτια των ξένων με συμπάθεια σ' αυτήν, φεύγει νικημένη από την επάρατο νόσο. Ήταν Κυριακή, όπως είναι πάλι σήμερα δεκαεπτά χρόνια μετά... Άλλοι την αγάπησαν, άλλοι την λάτρεψαν, άλλοι την ζήλεψαν, άλλοι τη μίσησαν... Όμως όλοι ένιωσαν το μεγάλο κενό που άφησε πίσω της... Ήμουν στην Ιταλία όταν έφτασε η άσχημη είδηση. Η Corriere della Sera έγραφε στο πρωτοσέλιδό της, το σχεδόν ολοκληρωτικά αφιερωμένο σε εκείνη, “Έφυγε η τελευταία Ελληνίδα Θεά”... Η Μελίνα, ένα πρόσωπο που ενσάρκωσε όσο κανένα άλλο την ίδια την Ελλάδα, έφυγε από κοντά μας... Ένιωσα πόνο σαν να ήταν δικό μου πρόσωπο, γιατί για μένα όπως και για ένα πλήθος άλλων ανθρώπων, η Μελίνα είχε καταφέρει να γίνει ο δικός μας άνθρωπος.... Εκείνο το βράδυ έγραψα ένα ποίημα για εκείνη... Αλλά κι ένα χρόνο μετά, το '95, κι άλλοι στίχοι πλημμύρισαν την καρδιά και το μυαλό μου, ακούγοντας ένα αφιέρωμα στο ραδιόφωνο... Όλα αυτά στάλθηκαν κάποτε στον σύντροφό της τον επίσης χαρισματικό Jules Dassin, που δεν παρέλειψε να με ευχαριστήσει με απαντητική επιστολή.


Και να τι βγήκε από τα σπλάχνα μου τότε....


Στην Μελίνα


Θεά συ που κατέβηκες

στην χώρα των προγόνων,

στο φως του ήλιου, στων ναών

τις άσπρες τις κολώνες

κι αγάπησες τον έρωτα

κι αγκάλιασες την μάχη

για ιδανικά περήφανα,

φώναξες για τα δίκια,

παθιάστηκες με την ζωή

και γεύτηκες την σάρκα της,

ήπιες απ' τους χυμούς της

σαν σε ταινία αλλιώτικη

γεμάτη απ' αλήθεια,

ω τελευταία εσύ Θεά,

Μελίνα, Μελινάκι,

στον Άδη χαμογέλασες

μια Κυριακή του Μάρτη

κι ας τό 'ξερες Μελίνα μου

“ποτέ την Κυριακή”....


Αργοναύτης

Catania 06/03/94

Ένας χρόνος πέρασε και το πρώτο ραδιοφωνικό αφιέρωμα-μνημόσυνο με ενέπνευσαν για τα παρακάτω...


Ένα χρόνο μετά από σένα


Ένα χρόνο μετά από σένα

και στο ράδιο η φωνή σου σαν χάδι

στο σκοτάδι....


Ένα χρόνο μετά κι ανεβαίνουν

λίγα λόγια σεμνά για μια φίλη

στα χείλη...


Ένα χρόνο μετά ένας κόμπος

μία πίκρα στου λαιμού μου μιαν άκρη

στο δάκρυ....


Ένα χρόνο μετά κι εσύ μένεις

σ΄ αναμνήσεων ζούγκλα αγρίμι

στη μνήμη...


Ένα χρόνο μετά είσαι αγάπη

σαν πατρίδα γλυκιά μακρυά μου

στην καρδιά μου...


Ένα χρόνο μετά και για σένα

στον Παράδεισο στέλνω στιχάκι

Μελινάκι...


Αργοναύτης

Catania 06/03/95


Μελίνα αχ Μελίνα


Κοιμήθηκες'

κλαιν τα παιδιά μονάχα, στο λιμάνι

π' αγάπησες, κι η θάλασσα

που γλυκοτραγουδούσες

κλαίει κι αυτή, πικράθηκε

κι άρχισε μοιρολόι

σαν τις Μανιάτισσες γριές,

μα εσένα δεν σου πρέπει,

γιατί ήσουνα χαμόγελο,

τραγούδι, φαντασία,

ήσουν κομμάτι από ζωή

και ήλιο της Ελλάδας,

μάρμαρο της Ακρόπολης,

της Επιδαύρου πέτρα,

της Πλάκας στενοσόκακο,

του Αλεξάνδρου μάνα,

αμπέλι στο Μαρκόπουλο,

των Μετεώρων βράχος,

του Αιγαίου ήσουνα νησί,

της Κρήτης ακρωτήρι

και τ' όνομά σου γράφτηκε

'κει στις πλαγιές του Ολύμπου

πλάι στων Θεών, Θεά κι εσύ

στην μνήμη, στην καρδιά μας

και θα το τραγουδάει γλυκά

η μάνα σου η Αθήνα

“Μελίνα, αχ Μελίνα”...


Αργοναύτης

Catania 06/03/95



Γεννήθηκα Ελληνίδα


Θα ερμηνεύεις ρόλους σ' αιθέρια θέατρα

κι αγγέλων στρατιές θε να δακρύζουν

κι όταν τραγούδι θε να λες για την Ελλάδα σου

αρχαίοι Θεοί ζεϊμπέκικο θ' αρχίζουν...


Κι αν από κει ψηλά βλέπεις το άδικο

βαρβάρων, την Πατρίδα μας να ζώνει

με λόγια πύρινα χιλιάδες τις ψυχές

στον Άδη η φωνή θα ξεσηκώνει...


Οι νέοι αγώνες μας σε σέ θα βρίσκουνε

τη δύναμη να παίρνουν, στ' όνομά σου

κι όταν Ελγίνεια στους Παρθενώνες σου

γυρνούν πάλι, θα χαίρεται η καρδιά σου...


Σ' όποιον γεννήθηκε μετά από σένανε

το μύθο σου οι παλιότεροι θα λένε...

Για τα παιδιά θα λεν, που στο λιμάνι σου

Μελίνα μου, ορφάνεψαν και κλαίνε...


Θα ιστορούν πως έλεγες περήφανα

σ' όποιον ρωτούσε τη δική σου την πατρίδα

σ' ανατολή και δύση, χαμογέλαγες

και βροντοφώναζες “Γεννήθηκα Ελληνίδα!”....


Αργοναύτης

Catania 10/03/95


Κλείνω εδώ αυτό το μικρό μου αφιέρωμα σε εκείνη που αν ζούσε σήμερα θα είχε φέρει τα πάνω κάτω και τα Ελγίνεια θα είχαν βρει την θέση τους στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης... Όπως και το σηκωμένο δάκτυλο στο πρόσθετο χέρι της Αφροδίτης της Μήλου στο αισχρό εξώφυλλο του Focus θα έβρισκε την θέση του στους πάτους, συγχωρέστε μου την έκφραση, αυτών που τόλμησαν κάτι τέτοιο... Να είστε σίγουροι γι αυτό...

8 σχόλια:

  1. Μετά απ όλα αυτά δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτε, τα είπες όλα πεζά κι έμμετρα.
    Η Μελίνα ήταν Η Γυναίκα!
    Κανένας δεν πίστευε οτι μια ηθοποιός θα στεκόταν ως Πολιτικός και θα έκανε με εντιμότητα και θάρρος ένα τέτοιο Εθνικό αγωνα.
    Τώρα κανένας δεν μιλάει,τα παραχωρήσαμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Mηπως αυτη δεν ειναι η μοιρα η κακη...Για ολους τους σπουδαιους,και μεγαλους..;;
    Η ζηλεια και η ληθη..
    Επειδη.."εξ ιδιων τ αλλοτρια κρινομεν"...
    Αλλα ο θανατος..
    Αυτους, δεν τους αγγιζει..
    Μελη..
    Της ανεκτιμητης συλλογικης μνημης μας...
    Ανεκτιμητη....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καμιά φορά μιλάμε στους μαθητές μας για το ρόλο των πνευματικών ανθρώπων, αλλά δεν έχουμε ζωντανά παραδείγματα να τους δώσουμε! Λείπουν τέτοιοι άνθρωποι σαν τη Μελίνα...
    Πολύ όμορφο το αφιέρωμα Σπύρο μου! Να'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είσαι Θεός.
    Τίποτε άλλο. Την λάτρεψα την Μελίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ελεγα, πως είχες καιρό κάτι να μας γράψεις. Και τα είπες όλα με μια ανάσα...Θεωρούμαι γυναίκα σκληρή. Εύκολα, δε θα δεις τα μάτια μου να βουρκώνουν. Μα για τη Μελίνα έκλαψα με αναφιλητά. Και τα παιδιά μου με ρωτούσαν ποιόν έχασα δικό μου... που είχα χάσει, ώς τότε, πολλούς κι άλλους τόσους αργότερα... μα κανείς δεν το 'χε καταλάβει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Kαι όμως η Μελίνα ήταν αγαπημένη αλλά την ξεχάσαμε ....
    Να είσαι καλά που μα ςτο θύμισες
    Καλή Σαρακοστή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αχ αυτή η Μελίνα..

    Η επιτομή της γυναίκας. Ντόμπρα και γατούλα, σέξυ και μυαλωμένη, ηθοποιός αλλά και άνθρωπος (με την έννοια ότι ο ηθοποιός είναι υπερβατικό ον αφού ζει πάνω από μια ζωές.)

    Με συγκίνησες Σπύρο με το αφιέρωμά σου για μια γνήσια Ελληνίδα, μια γνήσια γυναίκα, έναν γνήσιο άνθρωπο. Που έμαθε να μάχεται με όπλα ένα στόμα, δυο χείλη πότε για να σε γητεύουν και πότε για να σε πετάνε στον γκρεμό με την ειλικρίνειά τους. Ποτέ αναίδεια ή αλαζονεία. Μια θρασεία ειλικρίνεια..

    Έφυγε ανίκητη. Ο θάνατος δεν την νίκησε. Γιατί θα έπρεπε να την σβήσει και από τις καρδιές μας. Και απέτυχε..

    Σε 10 μέρες (θα πω εγώ, τελειώνοντας) κλείνουν 15 χρόνια από τον θάνατο ενός ατόμου που λάτρεψε την Ελλάδα και μας έκανε με λέξεις του, με απλές προτάσεις να την αποτυπώσουμε στα υπόσυνείδητά μας..

    Του Οδυσσέα Ελύτη.


    Ας παραθέσω και εγώ 3 ποιήματα του αντί στεφάνου.

    (Όλα από Τα Ρω Του Έρωτα)

    ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ

    Η Παναγιά το πέλαγο
    κρατούσε στην ποδιά της
    Τη Σίκινο την Αμοργό
    και τ' άλλα τα παιδιά της
    Από την άκρη του καιρού
    και πίσω απ' τους χειμώνες
    Άκουγα σφύριζε η μπουρού
    κι έβγαιναν οι Γοργόνες
    Κι εγώ μέσα στους αχινούς
    στις γούβες στ' αρμυρίκια
    Σαν τους παλιούς θαλασσινούς
    ρωτούσα τα τζιτζίκια:
    Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
    γεια σας κι η ώρα η καλή
    Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
    κι ' όλ' αποκρίνονταν μαζί:

    -Ζει ζει ζει ζει ζει ζει ζει ζει.

    ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

    Εδώ στου δρόμου τα μισά
    έφτασε η ώρα να το πω
    Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ
    γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα

    Στ' αληθινά στα ψεύτικα
    το λέω και τ' ομολογώ
    Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
    μες στη ζωή πορεύτηκα

    Όσο κι αν κανείς προσέχει
    όσο κι αν τα κυνηγά
    Πάντα πάντα θα 'ναι αργά
    δεύτερη ζωή δεν έχει.

    ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ

    Μια φορά στα χίλια χρόνια
    του πελάγου τα τελώνια
    Μες στα σκοτεινά τα φύκια
    μες στα πράσινα χαλίκια
    Το φυτεύουνε και βγαίνει
    πριν ο ήλιος ανατείλει
    Το μαγεύουνε και βγαίνει
    το θαλασσινό τριφύλλι

    Κι όποιος το 'βρει δεν πεθαίνει
    κι όποιος το 'βρει δεν πεθαίνει

    Μια φορά στα χίλια χρόνια
    κελαηδούν αλλιώς τ' αηδόνια
    Δε γελάνε μήτε κλαίνε
    μόνο λένε μόνο λένε:

    -Μια φορά στα χίλια χρόνια
    γίνεται η αγάπη αιώνια
    Να 'χεις τύχη να 'χεις τύχη
    κι η χρονιά να σου πετύχει
    Κι από τ' ουρανού τα μέρη
    την αγάπη να σου φέρει

    Το θαλασσινό τριφύλλι
    ποιος θα βρει να μου το στείλει
    Ποιος θα βρει να μου το στείλει
    το θαλασσινό τριφύλλι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το είχα διαβάσει και πέσρι, Σπύρο μου κι απ' ότι είδα δεν είχα αφήσει σχόλιο. Ας αφήσω τουλάχιστον φέτος, γιατί θα γιορτάζει και του χρόνου. Καλά είναι να τη θυμόμαστε και να μιλάμε γι' αυτή την ξεχωριστή Γυναίκα, πολύ πιο συχνά!
    Πολλά φιλιά! Ξέρω... Την κουβαλάμε μέσα μας, έτσι κι αλλιώς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή