Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

Δίχως στέγη



Δίχως στέγη

Με εκφράσεις προσπερνάς παγωμένες
τα μάτια από πάνω μου αποστρέφεις.
Ζωές σαν την δική μου πεταμένες
δεν θέλεις πια στο δρόμο σου να βλέπεις.

Σε φοβίζει βαθιά και το ξέρω
μην βρεθείς στην δική μου την θέση
μην κι εσύ ότι εγώ υποφέρω
σαν κατάρα επάνω σου πέσει.

Κι αν σε σένα το χέρι απλώσω
βιαστικά κάποιο κέρμα ίσως ρίξεις
τι κι αν ήθελα απλά να στο δώσω...
Θα φοβόσουν και να το αγγίξεις...

Μα δουλειά είχα κάποτε, είχα σπίτι,
είχα φίλους πολλούς στο πλευρό μου
και κανείς τους δε μ΄ έλεγε αλήτη...
Μην μ' αφήνεις κι εσύ μοναχό μου...

Δεν ζητάω πολλά για ν' αντέξω
ένα λόγο γλυκό, ένα βλέμμα,
μια κουβέρτα -κρυώνω εδώ έξω-
να ζεστάνει στις φλέβες το αίμα.

Αργοναύτης

Βόλος 10/02/2013

3 σχόλια:

  1. Ξέρεις πόσο με συγκινούν τέτοια θέματα
    και όταν είναι δοσμένα από τη δική σου πένα
    παίρνουν άλλες διαστάσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις πόσο με συγκινούν τέτοια λόγια και όταν είναι ειπωμένα από το δικό σου στόμα παίρνουν άλλες διαστάσεις... Σ' ευχαριστώ και μόνο για την παρουσία σου...

      Διαγραφή
  2. Να ΄μαι κι εγώ να τριγυρνώ και να επισκέπτομαι τα "μέρη σου" και τα πολύ ευαίσθητα θέματά σου...Καλησπέρα...Πολύ όμορφο το ιστολόγιό σου....Ελπίζω να τα λέμε συχνά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή